القصه ...

2011-11-21T10:18:00.000-08:00

نمی‌دونم کدوم فیلسوف بود که می گفت زندگی مثل جریان رودخانه‌ای است که هیچوقت برنمی گردد و مدام به جلو می‌رود.
و حالا می‌بینی که رودخانه‌ی زندگی با رفتنش برای بعضی‌ها خاطرات خوش از گذشته‌هایی به جا گذاشته که آرزو می‌کردی کاش تکرار شدنی بودند.
احساس زیبای نخستین آشنایی با همدم و در آغوش کشیدن نوزادی که قد کشیده و بزرگ شده و البته تو را از لذتی به لذتی دیگر مشغولت کرده.
زندگی را باید دریافت و لحظه لحظه‌ی آن را باید با تمام حواس درک کرد و خدا را سپاس گفت از این همه زیبایی که اطراف ماست و لذت‌هایی که ساده هستند مثل رنگ آبی آسمان.

این ژاپنی ها!

2011-04-27T20:40:00.000-07:00

تو این ماجرای زلزله و سونامی ژاپن خیلی داستان ها از نظم و مقاومت و تلاش برای احیای دوباره ی زندگی منتشر شده که اگر با بدبینی بخواهیم بگیم بخشی از آنها ممکنه بزرگنمایی باشه، اما به هر حال انتشار این نوع مطالب بیانگر اینه که ملت ژاپن، بسیار با اراده و تلاش گر هستن و هر کس خودش را عنصری در راه بزرگی و عظمت نام ژاپن و ملتش می بینه و حالا این ماجرا تایید دیگری است بر این حقیقت:
پنجاه نفرعلیرغم خطر مرگ برای کنترل در راکتورفوکوشیما باقي مانده اند.مردم ژاپن به آنها سامورایی مي گويند.
این گروه کوچک مهندسین و تکنسین ها به صورت قهرمانان ملی ژاپن در آمده اند.به آنها “کامی کازی” (خلبانان از خود گذشته ای که در جنگ جهانی دوم هواپیمای خود را به ناوهای آمریکایی می زدند) و سامورایی گفته می شود. آنها در معرض تشعشعات بسیار قوی رادیو اکتیو هستند و بدون شک بسیاری از آنها در نتیجه پیامد آن جان خواهند سپرد. جایشان را هر پانزده دقیقه عوض می کنند تا از تشعشع نسوزند. پنجاه نفر داوطلبانه برای کنترل راکتور در مرکز مانده اند. بیست نفر دیگر هم با وجود خطر مرگ به آنها پیوسته اند تا راکتور را از کار بیندازند.
امروز در ژاپن همه می دانند که اگر از بروز فاجعه ای عظیم جلوگیری شده، بخاطر فداکاری مردانی بوده که هویتشان اعلام نشده است.
در میان آنها مردی 59 ساله است که تنها هجده ماه به بازنشستگی اش باقی مانده است. دختر او پیامی تکان دهنده در سایتی که به قربانیان زمین لرزه اختصاص یافته، به این شرح منتشر کرده است:

"حالا ديگه وقتي پرسيدن دليل پيشرفت يك كشور چيه؟ نگيد هوش و ذكاوت، فرهنگ قديمي و... بگيد تعهد و از خودگذشتگي، بگيد فرهنگ بالا، فرهنگي كه توش سامورايي ها افسانه نيست بلكه واقعيته ....

من خودم بعيد بدونم كه بتونم مثل اونها بزرگ باشم، ولي اميدوارم بتونم براي اونها احترام لازم رو قائل بشم"

فوتبالکی!

2011-04-13T05:53:00.000-07:00

نمی‌دونم این جمله را کی گفته، امّا فکر کنم تا حد زیادی درست گفته که: «فوتبال هر کشور نمایشی است از سازماندهی اجتماعی و روابط اجتماعی آن کشور»، شاید به همین خاطره که صعود تیم‌ها به جام جهانی به نوعی بازتابی از همین وضعیت سیاسی و اجتماعی کشورها باشد.
حالا اگه در مورد کشورهای دیگه نشه در این مورد داوری کرد، امّا چیزی که طی سال‌های اخیر در ایران در جامعه‌ي فوتبالی ما رایجه، خیلی شبیه شرایط اجتماعی و سیاسی کشور است.
همه با هم خوبن و گل می‌گن و بلبل می‌شنفن! امّا خدا نکنه که جلو افتادن کسی باعث عقب افتادن اون یکی بشه!
لیگ برتر فوتبال ایران رسیده به هفته‌های ‌آخر و خب بعضی‌ها که در طول هفته‌های گذشته به هر دلیل نتونستن امتیازات کافی حالا یا برای قهرمانی، یا کسب سهمیه‌ی آسیا و یا سقوط نکردن، به دست نیاوردن، افتادن به فکر استفاده از روش‌های مختلف جوانمردانه و ناجوانمردانه! و البته که طبق قانون طبیعت، اخلاق کیلویی چنده؟
در تبریز و در جریان مسابقه‌ي فوتبال بین ملوان انزلی و شهرداری تبریز، مسئولین تبریزی به میرزا کوچک خان و مرحوم قایقران توهین می‌کنند؟؟؟؟
در بازی استقلال و تراکتور سازی جار و جنجال پیش می‌یاد، در بازی پاس و راه‌آهن در همدان کتک کاری می‌شه!!!
واقعاً چه خبره؟ عصبانیت و بداخلاقی تا این حد که به اسطوره‌های تاریخ گذشته و معاصر توهین کنیم؟ اگه مثل ژاپن سونامی و زلزله گریبانمان را گرفته بود، چه می‌کردیم؟ البته یادم آمد، تجربه‌ي زلزله بم را هم داریم، بنابراین نیازی به تجربه‌ی جدید زلزله نیست!!
نتیجه‌گیری:
اخلاق اتفاقاً در زمانی باید بکار بیاد که دچار دشواری و سختی هستیم! رفتار ما خیلی فوتبالکی شده ها! اینطور نیست؟؟

ایران و آسیای مرکزی

2011-01-17T08:46:00.000-08:00

اینکه گفتم مردم سه کشور تاجیکستان، ترکمنستان و به ویژه ازبکستان با فرهنگ و تمدن ایرانی آشنا بوده و تاثیرات عمیقی پذیرفته اند، حرفی به گزافه نیست.

حتی چیزی که می شود گفت اینکه، ایران به نوعی نقش فیلتر فرهنگی را برای ازبکان ایفاد کرده و هر چیزی از جنبه های فرهنگی ازبکان رنگ و بوی ایرانی دارد.
معماری، نام های ایرانی فراوانی که در بین زنان و مردان ازبک رایج است، آداب و رسوم یکسان، نگاه مثبت به ایران و نداشتن نگاه منفی به اسلام شیعی (برخلاف اعراب جنوب)، ارادت داشتن به امام رضا (ع) و ... همگی نشانه هایی استوار از آمیختگی فرهنگ و اندیشه ی ازبکان با ایرانیان است.
اتفاقاً به عنوان تایید بر این مدعا می توان اشاره کرد که دو ملت با وجود تعاملات حداقل 500 - 600 سال پیش تا همین 200 سال پیش، آن هم در قالب کشاکش ها و جنگ های خونین، به خصوص هجوم وحشیانه ی تیمور به ایران، عجیب است که ازبکان بیش از هر ملتی از ایرانیان تاثیر پذیرفته اند.
اما داستان مردم قزاقستان و قرقیزستان به گونه ای دیگر است.

روسیه و آسیای مرکزی

2011-01-07T23:36:00.000-08:00

روس‌ها بیش از 150 سال است که خود را بر کشورهای آسیای مرکزی تحمیل کرده‌اند و در این فاصله طی دو دوره‌ي سیاسی تزاریسم و کمونیسم، تاثیرات بلندمدت و عمیقی را بر وجوه مختلف زندگی مردم این منطقه چه در حوزه‌های سیاسی،‌ اقتصادی و اجتماعی گذاشته‌اند.
برخی از این تاثیرات مثبت هستند، مثل فراهم ساختن یک تمدن شهری،‌ گسترش علم و فرهنگ و ادبیات، امّا در برخی جنبه‌های دیگر تاثیرات منفی شدیدی داشته‌اند.
البته این هر دو جنبه‌ي مثبت و منفی هم در بین کشورهای آسیای مرکزی یکسان نبوده است.
به طور نمونه قرقیزستان و قزاقستان بیشترین تاثیرات را از این تعامل گرفته‌اند به دو دلیل:
یکی آنکه قرقیزها و قزاق‌ها تا همان آغاز سلطه تزاریسم، زندگی عشایری و چادرنشینی داشتند و روس‌ها به شیوه‌های مختلف آنها را مجبور به یکجا نشینی کردند. همین ویژگی چادرنشینی باعث شده بود تا این دو قوم (که در واقع یک قوم هستند) از ادبیات مکتوب و غنی برخوردار نباشند، فرهنگ شهرنشینی نداشته باشند و از این رو مردم این دو کشور بیشترین قرابت و نزدیکی را با فرهنگ روس‌ها دارند.
امّا در کشوری مانند ازبکستان و تاجیکستان و تا حد زیادی ترکمنستان، قضیه به گونه‌ای دیگر است.
مردم این سه کشور به دلیل نزدیکی با تمدن ایرانی، از ساختارهای فکری،‌ فرهنگی و تمدنی عمیق‌تری برخوردار بودند. به همین خاطر شباهت‌های زیادی بین جنبه‌های مختلف زندگی این مردم با تمدن و روحیات مردم ایرانی به چشم می‌خورد.

2011-01-01T03:33:00.000-08:00

اول ژانویه در ازبکستان همچون بسیاری از کشورهای اسلامی! به عنوان سال نو شناخته و مراسم کریسمس هم جشن گرفته می شه و درست مثل نوروز خودمون، در فاصله چند روز مانده به تحویل سال، بازارها شلوغ می شن و مردم با شور و هیجان خاصی به دنبال خرید مقدمات و سور و سات نوروزی هستند.
در تاشکند در چند نقطه ی اصلی شهر درخت های تزئین شده ی کاج (مثل عکسی که در کنار این نوشته گذاشته ام، این کاج حدود 20 متری در پارک استقلال تاشکند نصب شده) و علاوه بر آن برخی تصاویر بزرگ تبلیغی مرتبط با فصل زمستان و سال نو مسیحی هم نصب می شه.
یه پارکی دارند به اسم پارک «مستقلیک» (یا همان استقلال) که در آخرین شب دسامبر که منتهی به شب ژانویه و آغاز سال نو مسیحی است، خلق گرد می آیند.
دیشب که یه سر رفته بودیم آنجا، جالب بود برامون که تقریبا 99 درصد ازبک بودند! یعنی روس ها تقریبا آنجا نبودند، مگه برای کاسبی. یعنی یا دکه ای برای فروش مواد غذایی و برخی اسباب بازی ها داشتند یا با پوشیدن لباس های پاپانوئل و یه فرشته خانم و گرفتن پول از مردم به آنها اجازه می دادند تا باهاشون عکس بگیرن که البته تعداد اینها هم در بین ازبک های کاسب بسیار کم بود.
نکته ی جالب اینکه راس ساعت 23 که می شه، پلیس با زور مردم را از محل گردهمایی بیرون می کنه و اجازه نمی ده که گردهمایی تا ساعت 24 و لحظه ی شروع سال نو باشه که به طور معمول در این مواقع ادامه پیدا می کنه، برقرار باشه.
به هر حال سال نو مسیحی به مسیحیان عزیز مبارک باشه.

فلسفه زندگی

2010-12-13T10:08:00.000-08:00

آب رودخانه هم به پای گل می ره و هم به پای بوته ی خار. هر دو هم از اون آب استفاده می کنن، اما گل زیباتر و بیشتر مورد توجهه نه خار.
عمر انسان هم همینطوره، بعضی ها از فرصت عمری که خدا بهشون می ده، خودشونو یا فرزنداشونو مثل گل پرورش می دن و بعضی ها هم خارگونه رشد پیدا می کنن که کارشون جز فرو رفتن به روح و قلب دیگران نیست.
داستان حسین و یزید هم همینطوره. هر دو از خدا عمر گرفتند، یکی مثل حسین گلی شد در زندگی که تا ابد که ابده، هر انسانی که داستانش را بشنوه، از او به نیکی یاد می کنه، اما در مقابل، یزید و شمر خارهایی هستند برای انسانیت و هر انسانی که داستان کربلا را می شنوه، جز لعن و نفرین نصیب آنها نمی کنه.
این یعنی فلسفه زندگی! یعنی طوری زندگی کنیم که یا خودمون یا فرزندانمون را گل تربیت کنیم، نه برای تحسین و تمجید دیگران که تمجید و تحسین خودش حاصل می شه.
به قول سعدی:
سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز – مرده آن است که نامش به نکویی نبرند

2010-11-02T18:28:00.000-07:00

دود هوا

چند روز پیش این خبر نظرم را به خودش جلب کرد: عبدالرزاق برزگر معاون پزشكی و آزمايشگاهی سازمان پزشكی قانونی ایران می گوید: "در نيمه اول سال جاری ۱۲ هزار و ۸۱۲ تن در تصادفات رانندگی در ایران كشته شده‌اند كه اين شمار نسبت به مدت مشابه سال قبل ۴.۳ درصد افزايش يافته‌است." به گزارش «ايلنا»، آقای برزگر افزوده است: "بيشترين افزايش در شماركشته‌های ناشی از حوادث رانندگي در شش ماه اول امسال در ماه فروردين ماه با ۱۰.۲ درصد و شهريورماه با ۸.۹ درصد گزارش شده‌است. به گفته آقای برزگر: "بيشترين تلفات ناشی از حوادث رانندگی در ایران، در استان‌های لرستان با ۴۱.۱ درصد و مركزی با ۳۹.۴ درصد رخ داده‌است و ..."

راستش شنیدن این خبر خیلی ناراحت کننده است! چند سالی می شه که نهادهای مختلف در ایران تلاش می کنند تا بلکه حوادث رانندگی کاهش پیدا کنه، اما با خبری که منتشر شده، به نظر می رسه نتیجه ی تمام این تلاش ها دود هوا شد!
به نظر می رسه، هر قدر امکانات جاده ها یا کیفیت خودروها بهتر می شه، اتفاقن شرایط را برای تشویق رانندگان ایرانی به سرعت و حرکات جنون آمیز تقویت می کنه.
چند سال پیش یه وبلاگی داشتم پیرامون همین معضل رانندگی در ایران. تلاش داشتم تا به خیال خام خودم در آنجا مطالبی را در مورد رانندگی صحیح از منابع معتبر درج کنم. از یک سو هم به خاطر رفت و آمدهایی که به برخی کشورهای خارجی داشتم، مقایسه هایی بین رانندگی در ایران و سایر کشورها می کردم. بعد از حدود دو سال رسیدم به یک نقطه ی تعیین کننده، همانطوری که نیوتون رسید و از افتادن سیب از درخت قانون جاذبه ی زمین را پس از سال ها کشف کرد:
کشف من این بود که وضعیت رانندگی در ایران به عنوان یک پدیده ی اجتماعی، بازتابی از وضعیت تفکر در جامعه ی ایرانی است. وضعیت رانندگی در ایران هیچ ارتباطی با فقر و ثروت نداره همان طور که تجربه نشان داده که در کشورهایی به مراتب فقیرتر و سطح درآمدی پایین تر از ایرانی ها، اصول رانندگی بسیار بهتر رعایت می شه.

مرده و کفن و فلسطین!

2010-09-27T10:59:00.000-07:00

تازگی ها موضوع اظهارات احمدی نژاد در سازمان ملل در مورد فلسطین و اعتراض محمود عباس و ایجاد یه جور کر کری بین این دو توجه من را را به خودش جلب کرده است. بخصوص که برخی از وبلاگ ها هم قند تو دلشان آب شده که بله محمود عباس (حالا شاید به عنوان متولی یا صاحب فلسطین!؟)، دیدید چطور جواب احمدی نژاد را داد؟
شاید در نگاه نخست برقراری چنین رابطه ای منطقی به نظر برسه که خب وقتی صاحب خانه خودش چیز دیگه ای می خواد، چرا باید دیگران دخالت کنند؟
اما خیلی خلاصه و جمع بندی شده نظرم را در این مورد بگم:
یه ضرب المثل ما ایرانی ها داریم که می گه: اگه مرده را به حال خودش بگذاری، کفنش را کثیف می کنه! حالا موضوع این فلسطینی ها هم داستان همین مرده است.
آنها 60 -70 ساله به خاطر ندانم کاری، بی درایتی، بزدلی و عدم اتحاد این مشکلات بزرگ را برای خودشان، خاورمیانه و جهان اسلام باعث شده اند و در تمام این سال ها هم نتوانسته اند حقشان را پس بگیرند، حالا هم این اظهارات محمود عباس مطرح شده که مثلا خواسته با ضایع کردن رئیس جمهور ایران (البته با استفاده از گل آلود بودن آب! وگرنه جرات این جور حرفا را نداره!) مثلا شرایط را به نفع خودش تنظیم کنه.
به هر حال می دونم که شرایط سیاسی داخلی ایران دستاویز این اظهارات جسورانه را به محمود عباس داده، اما حقیقت همان ضرب المثلی است که عرض کردم.
عزت عالی مستدام.

2010-02-09T10:08:00.000-08:00

راستش گاهي به اين مي‌انديشم كه چرا ما آدما وقتي بزرگ مي‌شيم، احساس ‏مي‌كنيم تنها به كمالات ما افزوده مي‌شه! اما چرا به اين فكر نمي‌كنيم كه به نقايصمان ‏هم به همان اندازه افزوده شده و يا شايد بشه گفت كه نقايصمان هم به همان اندازه ‏بزرگتر شده‌اند‎!! ‎حالا اين به كنار، اما نكته‌ي جالب اينه كه بزرگترها اصرار دارند نشان بدهند كامل ‏هستند و بروز هر گونه نقص (كه شايد حالا نقصي هم نباشه و بيشتر توهمي از ‏نقص باشه)، برايشان بسيار پرهزينه و باعث سرشكستگي باشه‎.‎
حالا بياييم اينطوري فكر كنيم كه چه اصراري داريم خودمان را كامل نشان دهيم، ‏چرا كه در اين صورت كوچكترين نقص ما هم بزرگ جلوه داده مي‌شه، اما اگه ‏اينطوري رفتار نكنيم، اونوقت با نقايصمان هم خيلي طبيعي برخورد مي‌شه و ‏خودمان هم كمتر آسيب مي‌بينيم‎.‎
چه كسي مي‌تونه ادعا كنه كامله؟؟؟

2009-07-05T06:40:00.000-07:00

دهمین انتخابات ریاست جمهوری در ایران (فارغ از نتیجه و تحولات پس از آن)را باید بدون تردید برگی مهم در تاریخ معاصر ایران قلمداد کنیم؛ عجیب اینکه، نسل همسن و سال من، سی سال است که فراوان شاهد اینگونه ورق خوردن‌های تاریخ معاصر بوده‌ایم! دفتر مشقمان باور کنید تمام شد، از بس که این تاریخ معاصر هی ورق خورد و خورد ...
اما از ویژگی‌های ورق خوردن این دفعه، یه نکته‌ی قابل تامله که به نظرم مثل یک مولود نه چندان دلچسب، از دل تحولات اخیر ظاهر شد و آن ظهور دو گروه یا دو دیدگاه بود که اگرچه در جریان پیش و پس از انتخابات این هر دو، تمامی یا بخش عمده‌ای از سی سال گذشته را به چالش کشیدند، اما نکته‌ی جالب‌تر اینکه این دو سازگاری بسیار اندکی (اون هم بخاطر وجود برخی شخصیت‌ها و ارزش‌های مشترک مذهبی) با هم دارند.
یک طرف دیدگاهی رادیکال و در ظاهر (و البته واقعا مخلصانه و باطنی) با تکیه بر اصول مذهبی، تمام سی سال گذشته انقلاب را دورانی همراه با مماشات، سازشکاری، دزدی و غارت بیت‌المال توصیف می‌کنه و همانطور که در جایی گفته بودم، تاریخ انقلاب را از دوران آغاز ریاست جمهوری آقای احمدی‌نژاد حساب می‌کنن.
در دیگر سو بیشتر نسل جدید یا سوم قرار دارند که آنها هم معتقدند مسیر سی سال گذشته روند درستی نداشته، چرا که نتیجه‌اش شده، دیدگاه بالا و رئیس جمهوری که بصورتی غیرقانونی به دیگران تهمت می‌زنه و تاریخ سی سال گذشته را زیر سوال می‌بره، بنابراین این گروه هم مخالف روند سی سال گذشته هستند.
اما این وسط به عنوان برون‌شد این چالش‌ها، یه اتفاق نامیمون افتاد و اون اینکه بقول جامعه‌شناسان، انقلاب ایران هم بالاخره شروع کرد به خوردن فرزندان خودش!
در این گفتگوهای گاه عصیانگرانه و عصبانی طرفین در انتخابات اخیر چه بخواهیم چه نخواهیم فرزندان این انقلاب حال شخصیت‌هایی مانند: امام خمینی، هاشمی رفسنجانی، مهدی کروبی، میرحسین موسوی و ... و ساختارهایی مانند: بسیج و سپاه و ... بارها به زیر سوال رفتند.
اما آیا این قدرشناسی است که یکباره همه چیز را زیر سوال ببریم؟ آیا دوباره قصد داریم سیاه و سفید بنگریم و گذشته‌ی خود را زیر پا بگذاریم؟
آیا اگه این انقلاب نبود، اصولا چنین شرایط مهیا می‌شد که ایران را به عنوان پرچم‌دار مردم‌سالاری در منطقه توصیف کنند؟
من ناراحتم از اینکه می‌بینم دیگه بسیج اون معنا و مفهومش را از دست داده و تبدیل شده به اهرمی در دست یک جناح برای سرکوب مخالفینش، و چه اشتباه بزرگی بود این کار.

نور حقیقت

2009-06-03T12:40:00.000-07:00

هر قدر خواستم از موضع گیری خودداری کنم و وارد بحث انتخابات نشم، دیدم نمی شه، یعنی واقعا نمی شه، مناظره امشب بین آقایان میرحسین موسوی و احمدی نژاد را که تماشا کردم دیدم لحظه لحظه ی آن، ذره ذره خرد شدن شخصیتی بود که باید نماینده و نماد ملتی بزرگ باشد. ایشان بجای دفاع از سیاست های خود پیوسته نسبت به هاشمی رفسنجانی و خاتمی و تمام سی سال گذشته انقلاب فرافکنی و عقده گشایی داشت. خیلی عجیبه که ایشان تمام دوران امام را زیر سوال می بره.
آقای احمدی نژاد در کمال اعتماد به نفسی! تغییر سیاست های آمریکا و اروپا و تمایل آنها به برقراری رابطه با ایران را نتیجه ی تنها چهار سال بی سیاستی های خود می داند! پرسش اینجاست که شجاعت و رشادت ملت بزرگ ایران در سی سال گذشته که تحت دولت های قبلی زندگی کردند، از ایران دفاع کردند، سینه های خود را سپری ساختند تا ارزش هایشان را حفظ کنند، در این دستاوردهای کنونی چه وزنی دارند؟ راستی هشت سال رشادت جوانان این مرز و بوم که خون و جان خود را فدا کردند، در این معادله کجاست؟ راستی ایشان و رهبر فکری ایشان یعنی مصباح یزدی در دوران امام و جنگ کجا بودند؟
چرا باید رئیس جمهور که مجری قانون است، بیاید و برای هفت نفر از شهروندان این کشور تهمت بزند؟ پرونده سازی کند؟ امیدوارم که این هفت نفر با شکایت حقوقی و برای روشن شدن حقیقت (چه بسا خود آنها محکوم شوند)، خواستار رسیدگی حقوقی به این اتهاماتات شوند.
و سخن آخر...
این مناظرات و تضارب آراء نعمتی است برای اینکه مردم نور حقیقت را دریابند، امیدوارم همه ی مردم فارق از هرگونه پیش داوری و تنها با هدف اعتلای این ملت و کشور بر پایه توصیه پروردگار در قران که فرمود: سخنان را گوش سپارید و سپس نیکوترین آنها را اختیار کنید، به سخنان گوش دهند و بهترین ها را برگزینند.

بسیجی

2009-05-09T22:45:00.001-07:00

دیروز (شنبه) سالروز بزرگداشت کشته شدگان جنگ جهانی دوم بود، در کشورهای مستقل همسود (مشترک المنافع یا همان جمهوری های پیشین شوروی)، این مراسم با شکوه فراوان برپا می شه و علاوه بر اینکه با حضور بر سر بناهای یادبود سربازان و جنگاورانی که در طول جنگ دهشتناک جهانی دوم جانشان را در راه دفاع از کشورشان فدا کردند و نثار دسته گل، بازماندگان آن زمان که الان پیرمردان و پیرزنانی 80-90 ساله هستند، با نصب مدال های افتخارشان در شهر مشاهده می شوند و به شدت هم مورد احترام مردم قرار می گیرند. یه پیرزنی هست به نام «لنا» که می گه در جنگ جهانی دوم تیربارچی بوده.
با دیدن مراسم این روز به یاد بسیجی هایی افتادم که در سنین نوجوانی و یا جوانی و با خلوصی فراوان رفتند و از خاک و میهنشان دفاع کردند، اما متاسفانه سیاست بازی های برخی چهره ی این مردمی ترین نیروی شبه نظامی جهان را چنان آلوده کرد که بسیجی های قدیمی به ندرت مایلند بگویند که آنها بسیجی هستند.
و حالا فرمانده ی سپاه عنان از کف داده و از خودش فتوا در می کنه که آن بخش از بسیج که با فعالیت نظامی درگیر نیست، می تواند در انتخابات مشارکت فعال داشته باشد. گویا این عزیز دل برادر! فراموش کرده اند کسی که دستور تشکیل این نیرو را صادر کرد، خودشان موکداً از مداخله همه ی قوای مسلح در امور سیاسی پرهیز دادند.
بسیجی و یا هر نظامی دیگری به عنوان شهروند عادی می توانند در هر فعالیت سیاسی مشارکت کنند، اما اینکه قرار باشد به نام بسیج وارد فعالیت سیاسی شود، این یعنی بازیچه کردن بسیج و آلودن نام او به سیاست که متاسفانه برای عده ای به دلیل هدف والا و مقدسشان مباح! است. نگرانم که خدای نکرده وضعیت ما مثل ترکیه و پاکستان و عراق نشه که نظامیان وارد معرکه ی سیاست شدند. خدا بخیر کنه.

تیمور لنگ

2009-04-14T10:13:00.000-07:00

اين روزها در ازبکستان مراسم یادبود 673‌مین سالروز تولد «امیرتیمورگورکانی» موسوم
به «تیمور لنگ» است و روزی نیست که رسانه‌های همگانی این کشور از این بنیانگذار سلسله‌ی گورکانیان با لقب «صاحب قران» یاد نکنند. حاکم خونریزی که می‌گویند خشونت و درندگی در جنگ‌هایش شهره‌ی خاص و عام بود، چنانکه وقتی اصفهان را فتح کرد و پس از کشتار حدود 70 هزار از ساکنین آن، در برابر التماس یکی از بزرگان شهر برای امان دادن به کودکان، با خونسردی تمام، اسبش را به سمت یتیمان راند و سپاه وی نیز به پیروی از وی چنان کردند و ....
«تیمور» به زبان ترکی آسیای‌مرکزی «تیمیر» نیز می‌گویند، به معنای <آهن> است و به همین خاطر در این منطقه به راه‌آهن می گویند: «تیمیر یولی» .

اما یکی از داستان‌های مشهور در تاریخ، رویارویی وی با لسان‌الغیب حافظ است. آمده است زمانی که تیمور لنگ، شیراز را فتح کرد، از ساکنین شیراز خواست برای جلوگیری از قتل‌عام، مبلغی پول و جواهر بدهند که آنها نیز پذیرفتند و پرداخت آن بر اساس تقسیم‌بندی محلات آن موقع در شیراز تقسیم شد و هر محله نیز سرانه‌ی ساکنین خود را تعیین کرد و از جمله مبلغی برای حافظ مشخص گردید!
دکتر حسین زرین‌کوب در کتاب «از کوچه رندان» این داستان را اینطور نقل کرده است: جهانجوی تاتار «... وقتی به شیراز رسید، حافظ پیر را در مقابل خود خاضع و ترسان یافت. شاعر فرتوت که با وجود فقر خویش ظاهراً در آغاز سلطنت زین العابدین، چنان مفتون آن «ترک شیرازی» بود که می‌خواست «سمرقند و بخارا را» نیز به «خال هندوی» وی سودا کند، اکنون در شیراز خود را با مالک واقعی سمرقند و بخارا مواجه می‌یافت که برای تنبیه ترک شیرازی آمده بود ... در این میان شاعر پیر (حافظ) که ... ظاهراً از حیث معیشت در مضیقه بود...از عهده پرداخت این مال بر نمی‌آمد، به ترک سمرقندی پناه برد. می‌گویند تیمور وقتی اظهار افلاس وی را شنید، با اشاره به یک شعر معروف او گفت: کسی که می‌تواند سمرقند و بخارا را به خال هندویی ببخشد، مفلس نباشد. خواجه جواب رندانه‌اش را حاضر داشت. قبای ژنده و تن نیم عریانش را نشان داد و گفت از این بخشندگی‌هاست که به این روز افتاده‌ام. ...»

ازبکستان - سمنو

2009-03-25T12:06:00.000-07:00

شاید پس از تاجیکستان، بیشترین نمادها و نموداهی نوروزی را بتوان در ازبکستان پیدا کرد. اگرچه بصورت چارچوب بندی شده ای نوروز را جشن نمی گیرند، بطوری که روز اول نوروز درست مثل کریسمس در میدان اصلی شهر مردم جمع می شوند و به جشن و پایکوبی می پردازند، تنها تفاوتش این گردهمایی اینه که در کریسمس نیمه شبه و در نوروز پیش از ظهر.
به همین خاطر چند روز پیش یه دیپلمات غربی اینجا می گفت: اینها نوروز را چشن می گیرند، اما نمی دانند که چه کار باید بکنند؟ که خیلی برام جالب بود و من هم از فرصت استفاده کردم و در مورد ریشه ی نوروز، آغاز بهار، هفت سین، سمنو، آداب و رسوم نوروز و ... توضیح دادم که خیلی اظهار علاقه مندی می کرد.
اما در مورد سمنو:
ازبک ها برخی آداب و رسوم نوروزی را به نظرم خیلی ناب برگزار می کنند که شیرین ترینش! تهیه ی همین «سمنو»ست که ازبک ها بهش می گن: «سَمَلَک» SamalaK.
تهیه کردنش هم کلی تفصیلات داره! نه مثل ما ایرانی ها که چند روز مانده به روز اول سال و تنها برای آن روز، بلکه از دو تا سه هفته پیش از نوروز تا دو سه هفته پس از آغاز بهار، سمنو می پزند و در بازار می شه این سمنوها را تهیه کرد که خیلی هم خوشمزه هستند؛ و جالب آنکه پخت «سمنو» هم با دعوت از بستگان و همسایگان و بصورت دسته جمعی تهیه می شه، درست مثل تهیه آش و حلیم نذری در ایران خودمان.

ریاست جمهوری مادام‌العمر!

2009-03-06T20:23:00.000-08:00

آرام آرام فضای انتخاباتی در ایران داره گرم می‌شه. اعلام غیررسمی نامزدهای ریاست جمهوری مهمترین بحث این روزهاست.
سید محمد خاتمی و کروبی از نخستین کسانی هستند که نامزدیشان را خودشون اعلام کردن، میرحسین موسوی هم در نوبته، احمدی‌نژاد هم بعیده نامزد نشه و در کنار اینا قالیباف و لاریجانی و شاید محسن رضایی هم بیان.
موضوع اینه که مردم ایران هنوز در چارچوب چهره‌ها می‌اندیشند، به همین خاطر:
میر حسین موسوی مثل یک آرمان می‌مونه؛ سید محمد خاتمی هم همینطوره، او هم حس مثبت و قشنگی در مورد یک "یوتوپیا" حداقل در بین روشنفکران و دانشگاهیان ایجاد می‌کنه؛ محمود احمدی نژاد اما بیشتر به نظر می‌رسه تلاش کرده تا چهره‌‌ای مقتدر و مذهبی از خودش نشون بده، اگرچه عزل و نصب‌های متعدد و نیز تغییر سیاست‌هایش با آنچه که گفته بود، بیشتر نشانگر روشن نبودن اولویت‌ها و اهداف او در صحنه‌ی اجتماعی و اقتصادی است؛ کروبی هم بیشتر به نظر می‌رسه بدنبال اثبات خودشه و با نوعی مبهم‌گویی و شلوغ‌کاری! می‌خواد بگه اگه رئیس جمهور بشه، کاری می‌کنه کارستان و البته در کنار اونا قالیباف، لاریجانی، ولایتی و ... مطرح هستند.
اما نکته جالب اینکه در این میان هنوز هیچ حزب و یا گروهی نیست که ابتدا اولویت‌هایش را به مردم معرفی کنه و بعد بگه خب حالا بر این اساس، فلان عضو حزب ما مجری این سیاست‌ها خواهد بود، حالا ممکنه این مجری چهره‌ی چندان شناخته شده‌ای هم نباشه! اگرچه بطور کلی، دو گروه اصول‌گرا و اصلاح‌گرا مطرح هستن، اما این تقسیم بندی بیشتر بیانگر دو کلیت هستند، مثل سیاه و سفید، یا این یا اون!
با وجودی که دوم خرداد 1377 را باید یک مرحله جدید در رشد فکری مردم ایران بدونیم، آن هم بعنوان مرحله‌ای بسوی گوش کردن به دیدگاه‌ها، اما نه الزاما رها شدن از چهر‌ه‌ها؛ اما هنوز هم حقیقتا روشن نیست که الان اگه کسی با رؤسای جمهور قبلی داشته باشه، باید یقه‌ی کدام حزب را بگیره؟؟ یا به اون رای نده؟
این شیوه‌ی نامزد کردن و نامزد شدن در ایران بیشتر نشانگر عدم شجاعت گروه‌ها و احزاب در معرفی دیدگاه‌هایشان است.
شما ببینید در پایان دوران هشت ساله‌ی ریاست جمهوری خاتمی (و حتی همان چهار سال اول) در میان همان گروه‌های اصلاح‌گرا اختلاف نظر افتاد؛ همین شرایط را هم الان در طیف اصول‌گرا شاهدیم، دیدگاه‌ها و سخنان گروه‌ها و طیف‌های این گروه الان حداقل بیانگر اختلاف نظر در عملکرد احمدی‌نژاده و در این میان حتی گروه‌های عضو هر طیف از انتصاب خود به رئیس جمهور طفره می‌روند.
یه بار اینجا گفتم که انقلاب اسلامی حداقل باعث شد تا نظام ما جمهوری باشه،‌ و گرنه با توجه به شرایط منطقه و رویکرد حاکم بر حکومت‌ها و البته روحیه‌ی ما ایرانی‌ها؟؟ بعید می‌دونم هیچ طیفی تمایل نداشته باشه که ریاست جمهوری مادام‌العمر را برای خودش نخواد‌!

و این افغانی های ستمدیده!

2009-02-06T11:58:00.000-08:00

بی وطنی دردی است که تا نچشی، درک نمی کنی، اگرچه من هم به معنای دقیق آن نچشیده ام، اما می توانم درک کنم که جایگاه وطن حتی سلامتی فرق داره و بی وطنی حتی دردش از جان دادن بالاست، حتی بالاتر از زمانی که خود یا عزیزت را در بستر بیماری از دست بدهی، خیلی بالاتر از اینهاس.
بی وطنی یعنی بریده شدن از هویت، یعنی احساس تنهایی، حتی اگر همراه و در کنار صدها هموطن خود باشی در یک محله در کشوری دیگر.
خاک وطن، چیز دیگری است؛ اما به آن شرط که آنجا احساس امنیت داشته باشی، حتی اگر مریض شوی یا به دردی علاج ناشدنی خود و یا عزیزت از دنیا بروی.
وطن آن زمان وطن است که امنیت داشته باشی.
و اینجا (اوز-بکیستان1) افغانی هایی دور از وطن می زیند، آمار دقیقشان را ندارم، اما تعداد زیادی از فرزندانشان در مدرسه ی ایرانی و کنار دانش آموزان ایرانی درس می خونن، اما اونا فقط تا پایان سال تحصیلی 88-87 باید اینجا باشن، به این خاطر که در وطنشان نیستند.
دولت اوز-بکیستان ادامه ی تحصیل افاغنه را در مدرسه ایرانی ممنوع کرده! و به شیوه های گوناگون و ایجاد فشار بر آموزگاران و سفارت ایران، جلوی این اقدام را از سال بعد قراره بگیره و تا الان هم هیچ قرینه ای نیست که در این رویه تغییری بدن.
اما ما ایرانی های انسان دوست به گواه تاریخ طولانی چند هزار ساله، هیچگاه علیه قوم و مذهبی جنگی نکرده ایم، آنها را به آزار و اذیت نکشانده و همواره پناهگاهی برای آنها بوده ایم، مثل قزاق ها، ترکمن ها، از-بک – ها، افاغنه، عراقی ها و ... حتی این انسان دوستی مان محدود به خاک خودمان هم نمی شود.
به هر حال مدتی است که دانش آموزان افغان در اینجا دچار تشویش خاطر و افسردگی هستند، چرا که برای سال بعد هیچ چشم اندازی و انگیزه ای برای تحصیل ندارن، چنان با شور و اشتیاق در کنار ایرانی ها اینجا درس می خونن و با آنها رفاقتی به هم زده اند که تا حالا اینقدر به افغان ها نزدیک نبودم، چقدر بچه هایشان مودب و با شرم و حیا هستن، حتی والدین ایرانی هم از همین الان احساس دلتنگی می کنن برای سال بعد.
به مناسبت دهه فجر یه سرود خیلی قشنگ به نام «خاک پاک وطنم» تدارک دیده بودند، با لهجه ی شیرین افغانی و لباس های زیباتر محلی افغانی. وقتی اجرایشان را دیدم، ناخودآگاه اشک در چشمانم جمع شد، از ستمی که بیش از 40 سال است بر این ملت ستمدیده روا می رود... و هنوز طالبان از یک سو، پاکستان از سویی دیگر و آمریکا و غرب با دست دست کردن از سوی دیگر هیزم بر این آتش دردشان می گذارند...
--------------------------------------
1) نام این کشور را اینطوری نوشتم که گرفتار سانسورچی های اینجا نشم!

پرسش

2009-01-10T21:50:00.000-08:00

گاهی حتمن سعی کنین در شناختتون شک و تردید راه بدین! اونو در معرض پرسش قرار بدین و برای پاسخ به اون پرسش ها هم با جسارت دنبال پاسخ برین.
هیچ اشکالی نداره! چون نهایت کار یه حالت بیشتر نداره! نگاه و ایمانتان نسبت به زاویه شناختتان به محک گذاشته می شه. البته اگه از همین به محک گذاشته شدن هراس نداشته باشین؟ و فکر نکنین که اگه من این پرسش را بکنم، نکنه سنگ بشم!
در این میان نسبت به کلام و سخن کسی که در طرفداری از دیدگاه شما حرف می زنه همیشه اعتماد نکنین، برید اونور خط و از استدلال های اونطرف هم پرس و جو کنید! بقول یه ضرب المثل انگلیسی: خودتونو بذارین تو پوست دیگران.
اما کلام آخر:
آفتی که برای این روش وجود داره، اینه که تکفیر بشین و مورد انزوا قرار بگیرین. یعنی گاهی تنها به صرف طرح پرسش ممکنه دچار مشکل شین. حالا ممکنه واقعا پاسخ به آن پرسش بر ایمان قبلی شما بیفزایه، اما همان صرف پرسش گاهی دردسر ساز می شه. به همین خاطر پرسشتان را با هر کسی در میان نگذارین.
اما نکته مهم اینه که:
هیچوقت تو اون پرسش نمونین. هیچوقت خود پرسش را استدلال قرار ندین. اگرچه در جان هر پرسشی نقدی نهفته است، اما ماندن در پرسش باعث گمراهی و سردرگمی می شه.

فلسطين...

2008-12-29T19:38:00.000-08:00

فلسطینی .... ملتی تحت ستم و ظلم جهان!
ملتی که در نابینایی و کم سویی چشمان وجدان انسان ها و از آن بدتر مسلمانانی که بخشی بدنبال منافع ملی! هستند و عده‌ای هم موضوع را محدود به عربیت کرده‌اند، کمترین حقشان توسط اشغالگرانی کینه ورز پایمال می‌شود.
حقیقت سال‌هاست که باژگونه شده و جایش را به واقعیت کور داده است!
جهان کنونی به هیچوجه نمایه‌ی ارزش‌های انسانی نیست! و تنها چیزی که در آن تبلیغ می‌شود نسبیت گرایی است! آنچه که به من نزدیک‌تر، عزیزتر؛ انسانیت در سیطره داستان سرایی‌های چندین ساله رسانه‌های غربی رنگ به رنگ شده است.
و آنگاه می‌اندیشم به آنچه که امیرالمونین علی (ع) در نامه‌اش به مالک‌اشتر گفت: ای مالک انسان‌ها در دو چیز با تو اشتراک دارند: یا در خلقت با تو برابرند و یا در مسلمانی با تو همکیش و برادر.
و آنگاه با خود می‌پرسم اصالت‌های جهانی که در آن عمر می‌گذرانیم چیستند؟
یاد گرفته‌ایم بی خیال باشيم و Relaxed که این خود کلاس دارد، راستی Fashion TV چه لباس‌هایی را تن چه عروسک‌هایی به نمایش می‌گذارد؟
ا.....ه خسته شدم از بس از فلسطین شنیده‌ام، کانال را عوض کن، اصلا چرا باید پولمان را به فلسطینی‌ها بدهیم؟ مگر پول یامفت داریم؟ خب راست می‌گن، حماس حملات موشکی‌اش را زودتر شروع کرده و حالا اسرائیلی‌ها هم مجبورن از خودشون دفاع کنن! راستی این سربازهای دختر اسرائیلی چقدر خوشگلن؟؟ راستي و عجب این فلسطینی‌ها نامزدهای ملکه زیبایی هم دارن؟ اونوقت ما داریم از این ملت دفاع می کنیم؟ ...
حقیقت قلب شده، فلسطینی یعنی تروریست، البته اگه تانک و هواپیما داشتن که تروریست نمی‌شدن؟ مثل صهیونیست‌های مظلوم كه فقط دنبال يه سرپناه مي‌گردن! اصلا چه معنایی داره که با چندتا موشک زپرتی به شهرک‌نشین های بی‌دفاع حمله کنن؟؟؟
و حالا این ددمنش حق دفاع از خود دارد! و در اين حق دفاع از خود ريشه‌هايش را براي فرموشي به مناقصه گذارده است!‌ می‌بینیم و می‌شنویم سخنان رژیمی را که با ترور سرکار آمده و اکنون با قدرت و از آن بالاتر مشروعیت جهانی! دم از سرکوب و مقابله با تروریسم می‌زند! و ملت‌های صلح‌طلب و مهربان! و گوگولی! جهان هم برایش هورا می‌کشند و هزار افسوس كه در این میان حمایت از آنها از سوي حامیان آن رژیم کمک به تروریسم و از سوی خودی‌ها زیر پا گذاردن منافع‌ملی قلمداد می‌شود!
فلسطین ...

عدالت يا جود؟

2008-10-05T23:45:00.000-07:00

با مجيد خان موافقم كه:
عدالت هميشه از جود بالاتره، عدالت نظم‌پذيره، وجود عدالت باعث روشن بودن تكليف مردم مي‌شه. اتفاقا زماني به اين فكر مي‌كردم كه اگه در جامعه‌اي عدالت جريان داشته باشه اصلا «جود» زمينه‌ي ظهور پيدا نمي‌كنه.
شك نكنيد اگه در جامعه‌اي ديديد كه جود و بخشش وجود داره و حالا به هر درجه‌اي استفاده مي‌شه، در اون جامعه به همان سهم و اندازه هم نوعي بي‌عدالتي حاكمه. البته اين به آن معنا نيست كه اين دو الزاما نقطه‌ي مقابل هم هستن، يعني با هم ديگر نمي‌توانند همزمان حضور داشته باشن، بلكه جود در سطح فردي امري پسنديده‌اس و برخورداري از صفت بخشندگي نشان‌ دهنده‌ي دل گندگي است. اما نمي‌تونه جايگزين بي‌عدالتي بشه.
حتي مي‌خوام بگم گاهي مفهوم عدالت را بدرستي درك نمي‌كنيم. در تعريف عدالت مي‌گن: قرار داشتن هر چيز در جاي خودش! اما اينكه به اين درك و روشن بيني برسيم كه چه چيزي بايد كجا باشه، خودش كار ساده‌اي نيست. خيلي از ما تنها بر اساس موقعيت و منافع خودمان عدالت را تفسير مي‌كنيم، بي‌عدالتي يعني اينكه حق (!) من ناديده انگاشته شده.
اتفاقا چندي پيش به اين فكر مي‌كردم كه اگه در جايگاه كسي باشم كه بايد يك قاتل را ببخشم و او را از قصاص رهايي بخشم، چكار بايد بكنم؟ قاتلي كه از روي اتفاق و عصبانيت دست به اين قتل زده، نه اينكه يك جاني بالفطره باشه. اينجا عدالت بر اساس چيزي كه مي‌دانيم يعني قصاص، يعني خون در برابر خون، اما بخشش در اينجا رنگ ديگه‌اي داره.
حرفي هم كه در پست قبل نوشتم، از روي عواطف كامل نبود، اما بماند ...
در اين مورد خواهم نوشت.

بخشش

2008-09-28T00:23:00.000-07:00

خدايا چنان كن كه پايان كار
تو خشنود باشي و ما رستگار

+: اگه روز رستاخيز خداوند مهربان حكم بده كه همه همديگر را ببخشند و او هم از حق خودش بگذره، اونوقت چي مي‌شه؟
خب همه مي‌ريم بهشت ديگه!

-: نگو! ‌مگه مي‌شه؟

حقيقت محض

2008-08-30T04:20:00.000-07:00

هيچ چيز در زندگي مهمتر از خدا و خانواده نيست.
زماني که شايسته‌ي عزيزانتان است به آنها اختصاص دهيد، زيرا هرگز نمي‌توان اين امور را به وقت ديگري واگذار نمود.

مبداء تاريخ

2008-08-25T13:34:00.000-07:00

نمي‌دونم چرا جناب آقاي احمدي‌نژاد براي ارائه‌ي گزارش و پيشرفت‌هاي سه ساله ‏دولتشان پيوسته آمارها و تغييرات را با دوره‌ي 8 ساله‌ي رياست جمهوري آقايان ‏رفسنجاني و يا خاتمي و يا با كل اين دوران 16 ساله مقايسه مي‌كنند؟؟
بطور مثال برق توليدي در اين سه سال از كل 8 سال 68 تا 76 (يعني دوره رفسنجاني) ‏بيشتر بوده! يا سالن‌هاي ورزشي تكميل شده در اين سه سال سه برابر كل 16 سال پيش ‏‏84 (يعني دوران رفسنجاني و خاتمي)‌ بوده؟؟‏
با اين نوع گفتمان به نظر مي‌رسه كه دولت مبداء تاريخ را از زمان روي كار آمدن خود ‏داره محاسبه مي‌كنه!‏
چرا كه تا پيش از اين مبناي تاريخ! پيش از انقلاب يا ابتداي روي كار آمدن هر دولت بود ‏‏... اما در ديالوگ رئيس جمهور محترم مي‌بينيم كه اصرار عجيبي به مقايسه تحولات ‏دولت جديد با دو دولت آقايان رفسنجاني و خاتمي وجود داره.‏
در حالي كه بسادگي مي‌توان در برابر اين گونه گفتمان استدلال آورد كه اگه زيرساخت‌ها ‏و يا مباني توليد وجود نداشت، آنوقت مي‌شد دم از افزايش توليد در حوزه‌هاي مختلف ‏زد؟؟ اگه پيشينيان كاري نكرده باشند، آنوقت مي‌توان به اين پيشرفت‌هايي كه از سوي ‏دولت جديد به آنها اشاره مي رود، دست يافت؟؟ و آنها را مال خود كرد؟؟‏
اين يه نگاه صنفي و قبيله‌اي است تا يك رويكرد در راستاي منافع كل جامعه و كشور...‏

شايد را كاشتن در نيومد

2008-08-17T21:46:00.000-07:00

شاید فردا بیایید، شاید هم پس فردا... البته گوش شیطون کر شاید اصلا هم نیومد...
زبانم لال زبانم لال، یه وقت برداشت بد نفرمایید منظورم مدال المپیک است...
خناق گرفتیم از بس هر روز نشستیم پای رادیو و تلویزیون بلکه این سرود حماسي‌گونه و تكراري: «ورزشکاران، دلاوران، نام‌اوران، به نام یزدان پیروز باشید....» را بشنویم..
لاکردار تا همین لحظه که خدمتتان هستم بطور دقیق 63 کشور کوچیک و بزرگ مدال (بی مصرف!) المپیک را «مال خود» (بقول گزارشگران کشتی) کرده‌اند، اما ورزشکاران این مرز و بوم قهرمان‌‌پرور! تا زورشان رسیده، باخته‌اند و بعد هم گریه و پوزشخواهی از مردم و ... سرآخر که حالشان سرجاش اومده، تازه کاشف بعمل آمده که همه‌ی اونایی که دقیقا در مرز مدال‌گیری شکست خورده‌اند، آسیب دیدگی داشته‌اند...!
تیم جودو دست از پا درازتر برگشته و تازه سرمربی تیم می‌گه: باید ورزش را در مدارس مورد توجه قرار دهیم! عجب!
البته بگما من خودم این ورزشکاران را مقصر نمي‌دانم، براستي آنها زحمتشان را کشیده‌اند، کسی می‌گفت که چگونگي حضور ورزشکاران در مسابقات بزرگی مثل المپیک در واقع بنوعی بیانگر سیستم مدیریتی حاکم بر آن کشور است، بار ديگه تكرار مي‌كنم كه اين حرف را من نگفته‌ام، اما مي‌شه اين سخن را جور ديگه‌اي هم تعبير كرد كه مشكل در رویکرد نظام آموزشی و مدیریتی کشور است...
حالا اين به كنار، كسل كننده‌تر اینه که شما بدونی صبح تا شب بازی‌های زیبای المپیک تو رشته‌های مختلف در حال برگزاریه، اونوقت باید روزی سه ساعت این خیابانی را تحمل کنی و میزگردهای مسخره‌ای که رتب و یابس به هم می‌بافند تا به مردم اين احساس را منتقل کنند که با المپیک همراه هستند...
ما که ماهواره نداریمممممم، اما خوشا بحال اونایی که دارند ...مسابقات تو اين سطح يعني هنر و هنرمندي كه ديدنش براستي فرح بخشه.

استبداد شرقي

2008-08-13T01:53:00.000-07:00

يه كتابي چند سال پيش منتشر شد به اسم «جامعه شناسي نخبه كشي» كه هسته‌ي اصلي سخنش اين بود كه در ايران بخاطر وجود روحيه‌ي مستبدانه، خيلي‌ از ما (بلانسبت خودم و شما) چشم ديدن كسي را بالاتر از خودمان نداريم.
حالا نمونه‌اش شده دعواي قلعه‌نويي سرمربي استقلال و علي دايي سرمربي تيم ملي و آتش بياري خيلي از رسانه‌ها كه در اين مواقع عقل جمعي را به فنا مي‌دهند و خودخواهي‌شان باعث مي‌شود تا چشم عقلشان كور شود.
نمي‌دونم اين چه حكمتيه كه بسياري از رسانه‌ها و خيلي از فوتباليست‌ها با تمام قوا دارند دايي را خراب مي‌كنند، فقط اگه بخواهيم به بلنداي افتخارات و قله‌هايي كه در فوتبال بهش رسيده، نگاه كنيم، كلاهمان مي‌افته، اما حالا همه دارن بهش چنگ مي‌اندازن. محترمانه برخورد نمي‌كنن، چارواداري و چاله ميدوني حرف مي‌زنن...
البته اين خودش بين انسان‌هايي كه استبداد زده هستن يه فرموله، يعني شما اگه ابزار بزرگ منشي نداشته باشي، مي‌توني با چنگ انداختن به يك بزرگ (حالا يا چهره‌ي مثبت يا منفي) نشون بدي كه بله تو هم وجود داري...
علي دايي:
آقاي گل جهان، كسي گل‌هايش باعث صعود هرتابرلين به مرحله بعد جام باشگاه‌هاي اروپا شد، آقاي گل ايران، بيشترين بازي ملي، تاثيرگذارترين بازيكن ملي طي تاريخ فوتبال ايران و....
شخصيت پرستي نمي‌كنم، اما بايد ورزشكاري كه بخاطر فهم و شعورش تونست تا اين سطح بالا بره را بعنوان يك قهرمان ملي پاس بداريم، تا الگوي مثبتي به بچه‌هاي اين مرز بوم ارائه بديم، تا اونا بدونن كساني را داريم كه ارزش الگوبرداري دارن، حتي شده تو يه چيز جزئي و شايد نه چندان مهم... اما معرفي الگو هم خلاف اين روحيه‌ي استبدادي است ...

اندک اندک می‌ستانند آن جمال

2008-07-26T22:30:00.000-07:00

اين شعر مولانا:
«اندک اندک می‌ستانند آن جمال
اندک اندک خشک می‌گردد نهال»
مرا به ياد نظام تربيتي مدارس ايران در اين چند سال اخير انداخت، مدارس دولتي و مدارس غيرانتفاعي در يك همكاري تنگاتنگ در تقابل با فرهنگ و هويت ملي و فرهنگي كشور مشغول كار هستند.
مدارس غيرانتفاعي دانش‌آموزاني را با معدل بالا و از مسير يك آزمون دشوار كه كم از كنكور ورودي دانشگاه‌ها نيست، گزينش مي‌كنند و بعد هم آمار مي‌دهند كه ميانگين معدل دانش‌آموزان مدرسه‌ي ما فلان قدر بوده است. به اين مي‌گن شاهكار!
بعد سركلاس‌هاي همين مدارس وقتي دانش‌آموزي به هر دليلي كمي كندي مي‌كنه، آموزگار گله مي‌كنه كه من پول نمي‌گيرم كه بيام با امثال تو سر و كله بزنم! عجبا!!
و بحث تربيتي در اين مدارس هم محدود شده به آشنايي با اصول مداحي و دعوت به مجالس مذهبي و رفاقت‌ خارج از قاعده‌ي مربي پرورشي با نوجواناني كه روحي مستعد دارند براي الگو پذيري. نيت‌ها همه خير است! اما...
بقول يه عزيز:
«بی¬توجهی مستمر به دانش و روش و بیان در محیط¬های کاری ایران چنان معمول شده که كساني را با كمي تفاوت همچو پادشهی یک چشم در شهر کوران به تخت می¬نشاند، اما تفاوت اين محيط را زماني دركي مي كنيم‌ كه به يك كشور ديگري پا بگذاريم كه بهایی به بهانه نمی‌دهند و کندی و سستی و ضعف و بی¬حاصلی در آنجا به تمامی خودش را نمايان مي كند.
این قصه "دانش و روش ایرانی" است که به برکت ثروتی میراثی، بر تخت ناز نشسته و نیازی واقعی به دانایی نمی¬بیند و توانایی را در آن نمی¬جوید.
هم آن نهال خشک را باید دوباره آب داد و از این رو باید که "اندک اندک" چاه را تراشید تا به آب دانش رسید. سنگینی مشک دانش، اندک اندک رخت عشق به نهانخانه یقین می‌برد، آن یقین گمشده، آن ماهی گریز...»

آسايش

2008-07-21T23:33:00.000-07:00

يه نيگا به من كرد و پرسيد: تا كجا هستي؟
گفتم: تا آخرش!
گفت: مي‌خواي يه جاي خوب با يه مسئوليت داشته باشي؟
(خب تو اون شلوغي و فشار جمعيت پيشنهاد وسوسه كننده‌اي بود، اون هم در حالي كه فقط يه نفر مي‌تونه اين جايگاه را داشته باشه!)به همين خاطر گفتم: چرا كه نه!
گفت: پس همينجا رو ركاب وايسا و بليت‌ها رو بگير!
پ.ن: انصافا تا الان تو عمرم اينطوري سوار اتوبوسي پر از جمعيت نشده بودم.

بازار و فيلم

2008-07-05T04:52:00.000-07:00

قديم ها در تلويزيون ايران فيلم ها را براي مخاطبين بر اساس محتواي آن درجه بندي سني مي كردند، الان هم در بسياري از كشورهاي خارج اين امر رايج است. برخي فيلم ها داراي محتواي وحشت هستند يا روابط بين دو جنس و توصيه مي شه كه گروه سني خاصي مي تونن (اگه بخوان) آنها را تماشا كنند.
اما در ايران متاسفانه يا خوشبختانه چنين چيزي وجود نداره.
خوشبختانه از اين رو كه باعث ايجاد كنجكاوي در بين مخاطبين توصيه نشده نمي شه تا هر طوري شده آن را تماشا كنن، اگرچه چندي پيش فيلم 'پارك وي' اين كار را كرد، اما با اصرار بچه هاي بنده (13 و 10 ساله) به تماشاي آن رفتيم و از خدا پنهان نيست از شما چه پنهان كه چقدر اين دوتا خنديدند، از صحنه هاي بي مايه اي كه مثلا مي خواست تماشاگران را به وحشت بيندازد!
اما بخش متاسفانه از اين جهت است كه واقعا محتواي برخي از فيلم ها به درد نوجوانان و كودكان نمي خوره، اما آنونس اين فيلم ها طوري طراحي مي شه كه با محتواي واقعي آن تفاوت معناداري داره. مثل فيلم 'تيغ زن' كه با اين تصور كه براي تماشاي يك فيلم طنز و شادي آور مي روي، اما سرآخر متوجه مي شوي كه چه كلاه بزرگي سرت رفته.
يا فيلم هايي مثل 'پسران آجري' كه فقط نشان مي ده دختر و پسري عاشق هم هستن، بي آنكه وارد جزئيات و زمينه هاي اين علاقه بشه؛ و فقط نشان مي ده كه دختره بخاطر پسره (كه خيلي هم مؤدب و با كلاسه) جلوي پدرش مي ايسته و سرآخر پدرش در يك تحول دروني و مكاشفه (بدون اينكه نشان داده بشه) به ازدواج آن دو رضايت مي ده.
حالا شما بيا نوجوان را راهنمايي كن روشي كه در فيلم نشان داده ....بگذريم.
بازار فيلم در ايران هم شده مثل ...

زيباترين كشش

2008-07-01T09:21:00.000-07:00

اگه به كسي يا چيزي علاقه دارين عشق و محبتتان را به او ارزاني مي‌كنين، منتظر نباشين تا حتما در مقابل او هم به شما ابراز محبت كنه، در واقع انتظار عشق متقابل را نداشته باشين، تنها مي تونين منتظر باشيد تا اين عشق در قلب طرفتان رشد كنه
، 'اما اگر هم اين اتفاق نيفتاد، اون رو در خودتون پرورش بدين. به همين سادگي.
مسئله ساده‌س: اون كسي است كه در درون شما زيباترين نيرو و انگيزه‌ي اين دنيايي را ايجاد كرده و همين خيلي ارزش داره. مثل يه گل!
عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست

شطرنج و انسان

2008-06-27T12:35:00.000-07:00

در شطرنج پس از حركت چهارم بي‌نهايت امكان حركت و بازي بين دو طرف وجود داره! البته با وجودي كه پيش بيني اين حركت‌ها براي هيچكس امكان پذير نيست، اما هر كسي كه بتونه حركت‌ها و پاسخ‌هاي بيشتري از طرف مقابلش را پيش‌بيني كنه (معمولا سه تا چهار و در مواقع نادر پنج حركت بعدي)، مي‌تونه برنده بازي باشه! و زيبايي شطرنج هم به همين توان و ظرفيت حريف‌ها بستگي داره و حركت هاي قشنگي كه در پي اين پيش بيني ها بروز مي كنه!
پيچيدگي رفتار بشر بحدي است كه هيچ دو كس را شبيه هم نمي تواني بيابي ... و يك نكتة ديگه كه مي‌گن زندگي خيلي شبيه شطرنجه:
- اگر بازي نكني، مي‌گن بلد نيستي؛
- اگر بد بازي كني، مي بازي؛
- و اگر خوب بازي كني و بقيه را شكست بدهي، همه به دنبال شكست دادن تو بر مي‌آن.

مادر واسطه ي آفرينش

2008-06-25T01:51:00.000-07:00

خواستم ديروز چند خطي در مورد مادر بنويسم كه به دليل نقص فني امكان پذير نشد.
اما چيزي كه مي خواستم بنويسم اين بود:
مادر يعني مجموعه ي ويژگي ها و كارهاي خوب و قشنگي است كه تو اين دنيا مي تونيم به كسي نسبت بدهيم.مادر هديه اي است از آسمان و مادر لطف خداست بر بندگانش و اينكه زيباترين نگاه، گرم ترين نوازش، شيرين ترين كلام، دلچسب ترين غذا، بي رياترين محبت، ظريف ترين تابلوي اين جهان، امن ترين آغوش ، مقدس ترين واژه ي آفرينش و... همگي متعلق به مادر است.
هر چي بگيم كم گفتيم براي اين آفريده ي پروردگار كه واسطه ي اوست در آفرينش.
پ.ن: شايد بدونيد شايد هم نه، اونايي كه بچه دارن بهتر درك كنن، اگه يه نوزاد بي تابي مي كرد و دسترسي به مادرش نداشتين، روسري مادرش را به او بدهيد، بطرز حيرت آوري آن را در آغوش مي كشه و آروم مي شه.

انتخاب

2008-06-08T03:27:00.000-07:00

زندگي همواره محل گزينش هاي گوناگون است. بكنم يا نكنم؟ بروم يا نروم؟
و هر گزينشي دو پايه داره: نخست شناخت از خود و خواسته ها و داشته هاي خود و دوم شناخت از موضوع انتخاب و داشته هاي آن و پاسخ به اين پرسش مهم كه آيا مورد انتخاب مي تونه خواسته هاي من را برآورده كنه يا نه؟ و اگه بخوام عملگراتر حرف بزنم اينكه كدام بخش يا ويژگي مورد انتخاب مي تونه بيشترين پوشش را به خواسته هاي من بده؟
اين دو پايه لازم و ملزوم يكديگرند؛ عمل به هر كدام بدون ديگري ممكنه به سرانجام خوشايندي نرسه.
نكته مهمي كه در باره اين دو پايه بايد بخاطر بسپريم اينه كه چه چيزهايي براي ما مهم هستند؟ چه ويژگي از خودتان با ويژگي مورد گزينش همپوشاني دارند و اين همپوشاني تا چه حد تامين كننده ي خواست شماست؟ در اين مورد نوشتن روي يه كاغذ خيلي مي تونه كمك كنه.
بطور مثال اگه قراره در مورد همسر آينده تان تصميم بگيريد‘ ببينيد چه چيزي شما مهمه: موقعيت اقتصادي يا فرهنگي خانواده همسر؟ تحصيلات؟ توانايي هاي عمومي؟ يا خوشگي؟ ...
مهم اينه كه بسادگي خواسته هاي خودتان را روي كاغذ بنويسيد و به هر كدام يك امتياز بدهيد و آنها را اولويت بندي كنيد.
البته مهمترين بخش ماجرا كه تصميم گيري را دشوار مي كنه اينه كه ما هميشه شناخت كافي نداريم؛ چه از مورد گزينش و يا حتي از خودمان كه اين يكي خيلي مهمتره!
اگه بتونيد از خواسته ها و نيازها و داشته هاي خودتان شناخت كافي بدست بيارين‘ مي تونيد با اطمينان بالايي نسبت به انتخاباتان بررسي و سپس تصميم گيري كنيد.
و البته سر آخر توكل به خدا را فراموش نكنيد!

تناقض

2008-05-26T22:46:00.000-07:00

عجيب تو يه دنياي پرتناقض گرفتار هستيم.
بطور مثال مي دوني اگه به كسي لطف كني، ممكنه خودت آسيب ببيني يا دچار مشكل شي، يا حداقل اينه كه بقيه بهت مي گن چه آدم ساده اي هستي؟
اما اگه لطف هم نكني خب اونوقت بايد كلي خودخوري كني كه مي تونستي كمك كني. اما نكردي ..
يا همين جوونا ...
موقع ازدواج كه مي شه مي خوان همسر آينده شان رنگ آفتاب و مهتاب را نديده باشه. طرفشان يه دختر يا پسر ساده و بي شيله پيله باشه.
اما پيش از ازدواج با هم مسابقه مي دن تا از غافله ي دوست داشتن عقب نمونن.
يا در مورد عكاسي ها ...
رو شيشه هاشون زدن چاپ عكس رنگي در 14 دقيقه (اين رقم از 18 دقيقه در چند سال پيش كم شده تا رسيده رو اين مدت!) بعد كه مي گي خب چه وقت براي تحويل عكسا بيام؟ مي گن: يكساعت ديگه!
طرف با رشوه دادن مخالفه، اما با قاطعيت از دادن رشوه دفاع مي كنه و حتي بقيه را هم تشويق مي كنه كه رشوه بدن! چون مي گه بدون اون كارم راه نمي افته! مي دونين با اين كارش باعث مي شه واقعا او كارمند ديگه كار بقيه را كه رشوه نمي دن، به سختي راه مي ندازه؟؟
تناقض هاي رفتاري از سر و كول ما داره بالا مي ره.
پ.ن: اينكه مي گن بعضي ها جلوي بيني شان را هم نمي بينن، به نوعي يعني همين تناقض ديگه، درسته؟

نمايشگاه كتاب

2008-05-11T22:03:00.000-07:00

سه خاطره از نمايشگاه كتاب امسال:
ماجراي نخست:
- اولي: ك...م... (دو ناسزاي بسيار ركيك) هر چي گفتم بيشتر تخفيف نداد.
-دومي: حقش بود كتابو كش مي‌رفتيم.

ماجراي دوم:
- بيا كتاب داستان كودكان ببر‏، قيمتش به اندازه‌ي قيمت مجله هم نيست‏ بدو ببر (!!)
(حقيقتن بهاي كتابش به اندازه‌ي مجله هم نبود‏ اما ارزش آن به مراتب كمتر بود‏ چقدر اشتباه حروفچيني و نگارشي داشت)

ماجراي سوم:
- مادر: نيگا كنين‏، اون سروش صحته.
پدر: بچه‌ها بريم عكس بگيريم.
سروش صحت: خواهشم مي‌كنم بفرمايين.
(عجب اتفاق نادري‏، همزمان شارژ گوشي مادر و پدر تموم شد!)
سروش صحت: انشاء‌الله باشه براي بعد.
و بچه‌ها دمق به مسير خود ادامه دادند.

پرستار

2008-05-10T08:01:00.000-07:00

بسادگي مي شد از چشماش دلگيري و غم را خواند، شده بود عين ابر بهاري كه منتظر بهانه‌اي بود برا باريدن...خيره شده بود به يه جاي نامعلوم...مي‌دونستم دير يا زود حرف مي‌زنه... و سرآخر گفت: زهرا... ديشب... مرد!
و اشك سرازير شد رو گونه‌هاش!
پيش از آن دو سه باري از زهرا يه دختر معصوم 5 ساله كه بخاطر تومور بدخيم مغز در بيمارستان بستري بود و اينكه پرستارا و دكترا تلاش داشتن كمي از درد و رنجش كم كنن برام گفته بود.
نمي دونستم چي بگم، اين شغلش بود و خيلي هم بهش علاقه داشت، شغلي كه شرافت ذاتي داره و البته كم شغلي اينجوريه كه با روح و احساسات ناب انساني سر و كار داشته باشه...
و گامي به خدا نزديكتر، زيرا با نجات جان انسان‌ها و به حكم قران با تمام انسانيت ارتباط داره...
اما خيلي عجيبه كه همين شغل با محدوديت‌ها و درآمد نامناسب روبروست...
انگاري تو ايران هر كسي كه نجيب‌تره كلاهش پس معركه‌اس، نيگا كنين دو شغل پرستاري و معلمي كه يكي با جسم و ديگري با روح انسان‌ها ارتباط دارن، چقدر مورد كم توجهي هستن؟؟
اين دو شغل تنها هنگام وراجي و سخنراني انساندوستانه در تبليغات مورد استفاده قرار مي‌گيرن..
مي‌دونستين كه قلب سفيد يكي از نمادهاي پرستاري است؟
روز پرستار را از صميم قلبم به همه‌ي پرستاراي عزيز شادباش مي گم.

آگاهي

2008-05-08T23:14:00.000-07:00

هر روز در زندگي‌مان تجربه‌هاي جديدي بدست مي‌آوريم و با تجربه‌مند شدنمان، به مرزهاي نويني مي رسيم كه پيوسته حلقه‌ي آگاهي ما را بازتر مي‌كند و ما را به مرزها يا همان آگاهي‌هاي نوين رهنمون مي‌سازند.
آگاهي كليتي است ماوراء زمان و مكان، چيزي است كه ماهيت حقيقي «من» را تشكيل مي‌دهد، انسانيت ما به ميزان آگاهي ما بستگي دارد.

باران ضد گناه يا گناه ضد باران

2008-05-04T12:46:00.000-07:00

پروردگارا!
چندي است نعمت باران بر اين زادبوم نباريده است.
اي آگاه به قلوب بندگانت!
مرا ببخشاي بخاطر گناهان كوچك و بزرگي كه باعث حبس دعا و فرونيامدن نعماتت بر ساير بندگانت شده است.
خداوندا!
پناه مي برم به تو از دست اين فرزندان و عيال فريب كار كه مدام من را به فكر آخر برج و خرج و مخارج زندگي و از جمله گوجه فرنگي مي اندازند و با اين كار باعث مي شوند تا من به گناه آلودگي به تفاخر و تجمل دنيوي گرفتار آيم و از عبادت و توبه دور شوم.
اي بخشايشگر!
ما را از محرومين باران قرار مده، بلكه از آناني قرار ده كه پشت سرهم بخاطر اعمال پاك و توبه‌هايشان برايشان باران مي فرستي.
اصلا آنقدر باران بفرست تا من روسياه و امثال من كه باعث خشكسالي و نبارندگي باران! شده‌ايم، در سيلاب غرق شويم.
پ.ن: البته گفته باشم توبه‌هايتان بايد به اندازه باشد، نه آنقدر كم باشه كه باران نياد و نه آنقدر زياد باشه كه يه وقت سيل بياد، اونوقت نقض غرض مي شه و بايد براي تنظيم باران كمي گناه كنيم.

... آمدنم بهر چه بود

2008-04-13T10:41:00.000-07:00

راستی فکر می کنین تا حالا چند میلیارد نفر آدم پیش از ما به دنیا آمده و رفته اند؟ و پس از ما هم چند میلیارد نفر خواهند آمد و رفت؟ اونوقت میان این میلیاردها نفر من و تو چکار می کنیم؟ و اصلا چه کار باید بکنیم؟
آیا وظیفه داریم کاری کنیم که ناممان در تاریخ بماند؟ یا نردبانی باشیم برای دیگران؟ یا برای خودمان؟ شاید هم هر دو؟
راستی هنگام حساب و کتاب اون دنیا، چی باید بگیم؟
اصلا حساب و کتاب رو بگذاریم کنار، اگه قرار باشه، آخر عمری کسی از ما سوال کنه که تو این چند سالی که عمر کردی، چه کار کردی؟ چی می گیم؟
چی کار باید بکنیم تو این دنیا؟ چه کاری می تونیم بکنیم؟
پ.ن: چقدر علامت سوال شد؟

نذری

2008-03-08T04:21:00.001-08:00

سال 1345

یه جورایی ترسیده بود..
یه جایی مثل یک گرمابه ی قدیمی بود، مه آلود و نیمه تاریک...

... نمی دانست آنجا چکار می کنه، اما در حالی که نوزادش را در بقل گرفته بود و بخودش می فشرد، آرام آرام جلو می رفت.یکباره روی سکویی شبهی دید، خوب که نگاه کرد، مردی خوش سیما را دید با چهره ای نورانی،

مرد: بچه را به من بده.

مادر: آخر....؟؟؟

مرد: نگران نباش... بده به من

مادر: نمی دونم شما کی هستی، اما می ترسم خدای نکرده کثیف کاری کنه...

مرد: نگران نباش، بده ...

مادر با نگرانی نوزادش را به مرد می سپرد،

مرد با مهربانی نگاهی به چهره ی نوزاد می کند و دستی به صورتش می کشد و آن را به مادر بازمی گرداند و می گوید: مواظب این بچه باش... او نذر امام حسین است..

مشارکت در اشتباه دیگران

2008-03-05T21:32:00.000-08:00

این جمله از خودم نیست اما قشنگه، شنیدم کسی می گفت:
خدایا کمک کن بپذیریم که گاهی هم ما اشتباه می کنیم!
و من می گم:
خدایا کمک کن بپذیریم که گاهی در اشتباه و گمراهی دیگران ما هم سهمی داریم!

در نگهداری عشق بکوشیم

2008-03-02T12:26:00.000-08:00

خیلی ساده بگم: برای نگه داشتن عشقتان باید هزینه کنید.
ببینید سدسازی بزرگترین پروژه ای است که آدمی در سه مرحله به ساخت آن اقدام می کنه؛ نخست:تحقیق یا امکان سنجی، دوم:اجرا و سرآخر:نگهداری.
خیلی ها در عشق شاید تو مرحله ی نخست (تحقیق) و کمی هم دوم (اجرا) کار کنیم (البته آن هم کمی تا حدودی)، اما شرط می بندم بیشتر ما تو مرحله ی نگهداری آن تقریبا کاری نمی کنیم یا استمرار نداریم.
من با این نظر که زیبایی عشق به اینه که به سرانجام نرسه مخالفم، بلکه می گم باید با هزینه کردن در نگهداری آن تلاش کنیم با این کار هر لحظه زیبایی را احساس می کنیم.درست همچون پروردگاری که در توصیف اعمال خود می گه: هر لحظه در حال شدن است.
ما هم در زندگی می توانیم هر لحظه عاشق باشیم و عشق ایجاد کنیم، البته از راه تلاش برای نگهداری عشق.

ساده فكر كنين

2008-02-29T22:17:00.000-08:00

خيلي وقت ها لازم نيست پيچيده فكر كنيم.
با ساده فكر كردن امور خيلي راحت تر مي گذره.
هر قدر پيچيده فكر كنيد‏، بيشتر دچار توهم مي شين. مواظب دور و بري هاتون هم باشين كه شما را دچار اين پيچيدگي نكنن.
البته ساده فكر كردن هم اين خطر را داره كه ما رو گرفتار لوحي بشه كنه؛ بنابراين ... هر طور كه دوست دارين فكر كنين.
اما من خودم بطور كلي ساده فكر كردن را بيشتر دوست دارم.

سن عقلی

2008-02-20T12:45:00.001-08:00

کاش می شد بزرگی آدم ها را نه به سن شناسنامه ای بلکه به سن عقلی تعیین می کردند.
دور و برمون را که نگاه می کنیم خیلی از آدم های به ظاهر بزرگ می بینیم که همان رفتارهای بچگانه را بازتولید می کنند.
یا زندگی همین است یا اینکه آنها نمی فهمند که فکر و گفتار و کردار یک آدم بزرگ و بالغ با یک بچه تفاوت داره.

برداشت

2008-02-17T20:14:00.000-08:00

چرا یک لطف بزرگ را بخاطر برداشت اشتباه خودمان از یک رفتار کوچک به گند می کشیم؟ و اعتبار و آبروی دیگران را می بریم؟
چرا زمانی که طرف مقابل به روشنی برایمان توضیح می دهد که ما اشتباه کرده ایم، از خر خودمان پیاده نمی شیم و پوزش خواهی نمی کنیم؟ حالا جبران آن بی اعتبار کردنش بجای خود...
تازه اصرار هم داشته باشیم که برداشت (آن هم نه واقعیت بلکه یک برداشت) ما درست است...
خیلی بده ... خیلی بد.....
امان ...

این منم آنکه باید می بود...

2008-02-11T20:44:00.000-08:00

به هیچ وجه خوب نیست زمانی که اشتباهاتمان بخاطر ناآگاهی دیگران به چشم نمی یاد! آن را با لايه اي از خدمت و محبت بپوشانيم!حالا اگه بروی خودمون نیاریم شاید پذیرفتنی تر باشه!
و چقدر ناپسنده اگه تصور کنیم (یا سعی کنیم چنین تصوری را به دیگران بازتاب دهیم) پیشبرد و پیشرفت همه کارها بخاطر وجود پربرکت ما بوده و پیشینیان هیچ کاری نکرده اند، هیچ کاری ... هیچ کاری... (متوجه هستید، هیچ کاری... چند بار این را تکرار کنید تا قشنگ جا بیفته.)
چقدر مایوس کننده است که ببینیم در ایران ما بطور پیوسته برخی دوست دارند چرخ را برای چندمین بار اختراع کنند و مردم را به هورا کشیدن وادارند، برای اینکه بگویند: مردم ببینید من چرخ را اختراع کرده ام، و بخاطر همین ...
بقول اون شاعر که اسمش یادم نیست؟؟:
دیگران کاشتند و ما خوردیم - ما می کاریم و باز هم خودمان می خوریم

جك و لوبياي سحر آميز

2008-02-04T01:43:00.000-08:00

داستانش را حتما مي دونيد: كسي تعدادي لوبيا به قيمت خوب به پسربچه اي مي‌ندازه كه در ظاهر خاصيتي نداشتن و اون پسر هم كلي بخاطر اين معامله مورد سرزنش قرار مي‌گيره كه پول را دور ريختي و سرت كلاه گذاشتن و از اين حرفا..
حالا شده داستان يه بنده‌ي خدايي كه به نيت ساخت يك ساختمان معامله اي كرده و ملكي خريده، خب تو چند ماه نخست كه براي پروانه‌ي ساختمان اقدام مي كنه با توجه به حرف و حديث هايي كه در مورد وجود يك طرح جامع شهري در آن محل به نظرش رسيد كه فروشنده و آژانس مسكني كه اين ملك را فروخته‏، سرش كلاه گذاشته اند كه البته آنها هم در حقيقت با آگاهي از وجود چنين طرحي و به نيت خلاص شدن از اون ملك اين كار را كرده بودن‏، اما موضوع براي خريدار جديد هرچي جلوتر كه رفت جالب تر شد، براي اينكه:
شهرداري محل در ابتدا مي‌گفت به شما پروانه‌ي ساخت مي‌دهيم با يك طبقه تشويقي! اما بعد سنگ اندازي كردن‏، بعد معلوم شد كه اين سنگ اندازي بخاطر اين بوده كه در منطقه‌اي كه ملك واقع شده، قراره بلند مرتبه‌سازي بشه و اين ملك مي‌تونه تا 12 طبقه هم مجوز بگيره!!
حالا اين لوبيا براي اين بنده‌ي خدا اومد داشته باشه يا نه؟؟ بايد منتظر بود!
نتيجه‌گيري:
حالا غرض از بيان اين داستان اينه كه بگم يكي از ويژگي‌هاي كشورهاي در حال توسعه نبود برنامه‌ريزي ميان‌مدت و بلندمدت است، حتي از گذشته‌هاي دور دور (خيلي خيلي دور بازهم دورتر،‌ برو اونورتر … آها حالا خوبه!)‌در كشورهاي شرقي جان و مال مردم به تصميم‌هاي يك شبه و في البداهه مسئولين و مقامات مربوط مي‌شد‏، به همين خاطر عده اي يك شبه از عرش به فرش سقوط آزاد و در مقابل عده اي هم از فرش به عرش صعود مي‌كردند. نتيجه‌ي چنين نظامي تقويت حس تقديرگرايي و شانس در ذهن مردم بود، چرا كه نبود شفافيت و اطلاع رساني در تصميم گيري‌ها باعث مي‌شد تا مردم نتونن برنامه ريزي كنن و ساختارهاي استوار اقتصادي شكل بگيره ضمن آنكه عجله كردن، به هم زدن صف، انبار كردن‏، محافظه كاري و… از پي آمدهاي چنين شرايط عيني و ذهني است.

کتاب؟؟

2008-01-29T11:48:00.000-08:00

با سپاس از دوست عزیزم «ناآرام» که من را به این مسابقه دعوت کرد.
راستش اینکه کسی بیاد (حالا شاید هم نیاد!) و بخواد پیرامون کتاب هایی که نخوانده و آرزوی خواندنشان را داره، چیزی بنویسه، کار آسونی نیست؛ به هر حال عمر و فرصت در برابر دنیای کتاب محدود است، بویژه برای آدم هایی که (مثل قهرمان سریال آقای مطالعه که قبل از انقلاب پخش می شد و علی نصیریان نقش اول آن را بازی می کرد) تو دوره هایی از زندگیشان حرص و ولع خواندن کتاب را درک کرده باشند، واقعیت اینه که هر زمان که از برابر پنجره ی کتابفروشی های میدان انقلاب رد می شم، با خودم می گم کاش می شد همه ی این کتاب ها را بخوانم، اما...
با این همه با کمی فشار به پس ذهنم و بازگشت به گذشته ها می تونم چند کتاب را نام ببرم که هنوز در اشتیاق خواندنشان هستم و گوش به زنگم تا در نخستین فرصت آنها را بخوانم:
1- اشعار و تفسیر اشعار مولوی (از علامه جعفری و سروش) که این روزها بخاطر آشنایی با یه عزیز دارم برایش زمینه چینی می کنم.
2- «برف های خونین» نوشته ی داستایووسکی - داستان جالبی داره: نوروز سال ها پیش رفته بودیم دید و بازدید خانه ی یکی از بستگان که این کتاب را در کتابخانه اشان دیدم، چند صفحه خواندن از آن همان و شیفته شدن همان، چند تا کتابخانه و کتابفروشی رفتم اما نیافتم ...
3- قسمت دوم کتاب ”کوهستان سفید“ نوشته ی (فکر می کنم) آیزاک آسیموف - قسمت اولش را یکی از بستگان به برادرم بخاطر روز تولدش هدیه کرده بود و من با کلی منت کشیدن ازش قرض کردم تا بخونم، بعد شنیدم که قسمت دومش هم چاپ شده اما هرچی گشتم، باز هم نیافتم و ...
پ.ن.: مي گن ایرانی ها خیلی اهل کتاب و نوشتن نیستند، امیدوارم نسل جدید این برداشت ذهنی را عوض کنن.
یه کتاب معرفی می کنم تا اگه بعدها کسی به این مسابقه ها دعوتتون کرد، این کتاب را در میان کتاب های ناخوانده اتان ننویسید:
«ایران در چهار کهکشان ارتباطی» - نوشته ی استاد ارجمندم دکتر مهدی محسنیان راد - انتشارات سروش
اما در مورد دعوت کردن دیگران هم فردا (چهارشنبه) حتما این کار را می کنم. علی الحساب مطلب را منتشر کنم، بعد می رم سروقت دعوت شوندگان.

استدلال

2008-01-25T04:25:00.000-08:00

پدرم می گه حرف بعضی آدم ها اینقدر بی منطق است که حتی سیب زمینی پخته هم خنده اش می گیره! البته تا حالا نپرسیده ام که سیب زمینی پخته چطوری می خنده؟؟ اما غرض از این مقدمه اینه که بگم دو سه هفته ی پیش یکی از نظامیان ارشد ترکیه در مخالفت با حجاب اینطوری استدلالی کرده بود که: اگه خداوند می خواست زن ها حجاب داشته باشند، آنها را کچل می آفرید!
به ذهنم رسید که خب با این شیوه ی استدلال باید گفت اگه خداوند می خواست مردان هم ریش نداشته باشند، آنها را بدون ریش می آفرید.
پ.ن: من اینجا بحثم ضرورت یا عدم ضرورت حجاب و آزادی حجاب یا اینکه حجاب یک امر فردی است، نیست، بلکه فقط منظورم اینه که اگه قراره در خصوص بعضی مسائل و پدیده های اجتماعی استدلال بیاریم، باید یه منطق همه پذیر پشت حرف باشه، بقول «اصلان گمخوار»: انسان باید منطق داشته باشه.

ايستگاه بعد

2008-01-22T00:33:00.000-08:00

امروز از اون روزهايي بود كه بايد با مترو به اداره مي رفتم (البته اينطوري برداشت نفرماييد كه من از اون دسته افرادي هستم كه بدون توجه به پي آمدهاي آلودگي و راه بندان هر روز با خودروي شخصي ام مسير خانه تا اداره و برعكس را گز مي كنم‏) به هر حال بعد از چند مدت كه سوار مترو نشده بودم، امروز يه اتفاق تازه توجهم را جلب كرد، صداي خانمي كه ايستگاه هاي مترو را اعلام مي كرد، نام ايستگاه ها را به زبان انگليسي هم مي گفت و بطور مثال مي گفت: ايستگاه بعد شهيد نواب صفري و به انگليسي هم فقط به جاي ايستگاه بعد مي گفت: Next Station اما نكته ي جالب اين بود كه فقط اين "ايستگاه بعد" ترجمه شده بود و بطور مثال براي ميدان يا دانشگاه از همان معادل فارسي استفاده مي شد‏، بطور نمونه صدا مي گفت: ايستگاه بعد دانشگاه امام علي و به انگليسي هم مي گفت: Next Station Daneshgahe Emam Ali همين وضع در مورد كلمه ي ميدان بود كه بدون ترجمه اعلام مي شد. تو نقشه ي مسير مترو هم كه دقت كردم ديدم همينطوري ترجمه شده.
پ.ن: يكي از دوستان مي گفت شايد دانشگاه و ميدان ما با ساير كشورها فرق مي كنه! يكي ديگه هم مي گفت خوب گردشگران يا اتباع خارجي بالاخره بايد دو تا كلمه هم فارسي ياد بگيرند يا نه؟ نظر شما چيه؟

خريد و فروش

2008-01-05T23:11:00.000-08:00

مي خريم‏‏، مي فروشيم
انسانيت در برابر انسانيت
و دشمني در برابر دشمني
به نظر شما معادله‌هاي بالا تا چه حد پذيرفتني هستند؟ معامله مي‌كنيد؟
پ.ن: از آنجا كه بايد زبان پارسي را پاس بداريم‏، من هم در اين پست ويرايش كوچكي انجام دادم، تا هم كوتاه‌تر بشه و هم روشن‌تر. تا شما را چه خوش آيد و چه پسند!

الف مثل انسان

2007-12-28T12:40:00.000-08:00

تو دنيا در يك نوع دسته بندي مي توانيم امور را به اصيل و غيراصيل (اعتباري) شناسايي كنيم.
تعريفم از اصيل و غيراصيل هم اينه:امور اصيل چيزهايي هستند كه شما فارغ از هر شرايطي مي‌تونيد به داشتن و يا انجام آنها به خودتون بباليد، ضمن آنكه عقل سليم (يعني عقل متوسط نوع بشر)هم شما را در آن امر همراهي مي‌كنه،
غيراصيل هم خوب درست برعكس امر اصيله ديگه!يعني گاهي شما به داشتن يا انجام آن چيز نمي‌تونيد (بطور قلبي و با رجوع به وجدانتان در شرايط طبيعي)‌بخودتون بباليد و ديگه اينكه معمولا همان عقل سليم هم شما را در آن راه تاييد نمي‌كنه.
مثال مي‌آورم:پيوسته بدنبال گردآوري مال و ثروت بودن و يا ارتقاء پست نه اينكه كار ناپسنديه، اما اگه قرار باشه اصل اول زندگي باشه، اونوقته كه به يك امر غيراصيل گرفتار شده‌ايم.
در برابر، همواره مشتاق كمك به ديگران بودن (به هر طريقي كه از دستمان بر مي‌آيد)يا تلاش براي بدست آوردن دل ديگران، تحت هر شرايطي پسنديده است، ملاك اين پسنديده بودن هم هيچكس نيست الا پروردگار،
براي همين دعا كنيد خدا به شما مال و ثروت بيشتري بده تا بتونيد بيشتر به ديگران كمك كنيد.
يك داستان واقعي:
ديپلماتي را مي‌شناسم كه خيلي از فيلم «ميم مثل مادر» گله‌منده، اگرچه كارگردانش (رسول ملاقلي‌‌پور) به رحمت خدا رفت، اما خوب اين بنده‌ي خدا خيلي ناراحت بود، مي‌دونيد چرا؟ بهتون مي‌گم:
اين ديپلمات حدود 12 سال پيش ازدواج كرد، اما بعد از چند سال هر دو متوجه مي‌شن بچه‌دار نمي شن، حالا شايد دوا و درمان هم كرده باشن، اما خلاصه هر دو به اين نتيجه مي‌رسن كه برن از يه پرورشگاه نوزاداني را به فرزندي قبول كنن.
نكته‌ي حيرت‌انگيز اينجاس كه اونا آگاهانه دو نوزادي را انتخاب مي‌كنن كه نه تنها زودرس بدنيا اومده بودن، بلكه دچار مشكل مادرزادي هم بودند، يكي از آن دو گرفتار نوعي بيماري قلبي بود و ديگري هم از ناحيه‌ي رباط پا مشكل داشت، حتي گويا پرورشگاه بدليل پيش‌بيني هزينه‌ي بالاي درمان تصميم نداشته اونا را به اميد زنده‌بودن،‌ نگهداري كنند.
اما اين ديپلمات و همسر مهربانش آن دو را به فرزندي مي پذيرن و طي هفت - هشت سال گذشته هزينه‌هاي سنگيني هم براي درمان آنها مي‌پردازند، هفته‌ي قبل شنيدم كودكي كه مشكل قلبي داشت تقريبا بيماري‌اش درمان شده و كودك ديگر هم كه مشكل پا داشت، بتازگي راه رفتن را شروع كرده.
خيلي قشنگه نه؟؟ اين يعني يه امر اصيل و زيبا كه شنيدنش اشك را در خانه‌ي چشمانمان مهمان مي‌كنه!و با هيچ ثروتي قابل معاوضه نيست!

داستاني عجيب

2007-12-24T23:24:00.000-08:00

حدود دو سه هفته‌ي پيش: يه خانم ميانسال با پسر جوونش در همين تهران بخاطر گازگرفتگي فوت مي‌كنن و پيكرهاشان دو روز در منزل بافي مي‌مونه تا سرانجام ….
فلش بك به حدود 22 سال پيش: پسر عموي اين خانم دلباخته‌ي او مي‌شه‏، اما به دليل مخالفت‌هاي پدر دختر ، اين رابطه به سرانجام نمي‌رسه و پسر هم مي‌ره جبهه و شهيد مي‌شه.
چند سال پيش: اين خانم به دليل اختلافات شديد و با وجود داشتن چهار دختر و يه پسر از همسرش طلاق مي‌گيره.
روز گازگرفتگي خانم و پسرش: خواهر اين خانوم بدون اطلاع از مرگ خواهر، در خواب مي‌بينه پسرعموي شهيدش داره عروسي مي‌كنه، اون هم با دختر كم سن و سالي كه چهره‌اش ناآشنا بود.
چند روز پس از دفن خواهر و پسرش: خواهر با مراجعه به آلبوم يكدفعه متوجه مي‌شه كه اون دختر كم سن و سالي كه در خواب ديده بوده، همان خواهرشه، منتها او چهره‌اش را در خردسالي بياد نداشته.

انواع عشق

2007-12-08T08:55:00.000-08:00

اگه قرار باشه اجزاي يك رابطه‌ي عاشقانه را همچون مثلثي در نظر بگيريم با سه گوشه ی: صميميت، اشتياق و پايبندي، مي دونيد اونوقت چه تركيب هايي از عشق پدید می آد؟ و به اين تركيب ها چه اسامي‌اي می توان گذاشت؟ بخونید:
1- دوست داشتن ساده: گاهي به صميميت هم می رسه، اما موجب برانگيخته شدن پایبندی یا اشتياقي نمي شه.
2- شيفتگي: که شاید ساده ترین نوع عشقه و می شه از اون با عنوان عشق در نگاه نخست هم یاد کرد؛ چیزی که بطور معمول بر پایه ي يكسري جلوه های ظاهري شكل مي گيره، مثلا جذابيت چهره، ظاهر، انجام يك رفتار و يا بیان يك كلام؛ با صد هزار جلوه بيرون آمدي كه من - با صد هزار ديده تماشا كنم ترا؟
البته اين شيفتگي مي تونه گامي براي عميق كردن عشق باشه. (عشق در پرده ی نخست)
3- عشق تو خالي: پايبندي وجود داره، اما مهر و صميميتي در اين عشق نيست: شايد اين نوع عشق يه جورايي گرفتار شدن در يك رابطه را براي ما تداعي كنه، موقعیتی كه فرد برای اينكه طرفش را نشكنه، به ادامه‌ي رابطه دل مي ده، اما همش در و ديوار و ساعت را نگاه مي كنه تا از اون وضعيت خلاص شه.
بپرس از این دل دیوانه ی من - که ای بیچاره ماندنت چیست ؟ (مشیری)
4- عشق خيال انگيز: سراسر اشتياق و صميميت اما بدون پايبندي؛ تو اين عشق بيشتر سرخوشي وجود داره تا جديت.
5- عشق همدمي: اين نوع عشق بيشتر در بين بزرگسالان بچشم مي خوره، در اين عشق، اشتياق جاي خودش را به دوستي همراه با پايبندي مي‌‌ده. پرده ی آخر عشق!
6- عشق بچگانه یا احمقانه: اشتياق و پايبندي بدون صميميت (كه بيشتر اوقات به ازدواج سريع ختم مي شه)
و به انسان گفتم عشق چيست؟ اشک از ديدگانش جاري شد وگفت؟ ديوانگيست
7- عشق كامل: سراسر دوست داشتن، اشتياق، صميميت و پايبندي؛
اوست گرفته شهر دل، من به كجا سفر كنم - اوست نشسته در نظر، من به كجا نظر كنم (مولانا)
و باز هم سر آخر بقول مولانا:
عشق از ازل است و تا ابد خواهد بود - جوینده عشق بی‌عدد خواهد بود
فردا که قیامت آشکارا گردد - هرکس که نه عاشق است رد خواهد بود

سگ و گربه و همدم

2007-12-05T02:42:00.001-08:00

گاهی به نظرم غيرطبيعي و بي‌معنا می رسه كه انساني بجاي تفاهم و برقراري ارتباط با يه انسان ديگه، با یه سگ يا گربه نزديكتر باشه، نه اينكه بگم نگهداري و داشتن اين حيوونا کار درستی نیست، اما به نظرم انسان بالاتر از ايناس كه بخواد اون سگ يا گربه را همدمش کنه و اگه كسي نتونه با انسان ديگه اي كه پرظرفيت‌ترين و البته خب پيچيده‌ترين توان فكري رو در بين مخلوقات خداوندي داره، ارتباط برقرار كنه، به نظرم بايد تو توانايي‌هاش شك كنه و در تقويت اونا بكوشه.

شطرنج، نرد و سرنوشت

2007-12-01T10:31:00.000-08:00

عده ای می گویند دو بازی شطرنج و نرد ساخت ایرانی هاست، با این حال برخی نیز بر این باورند که شطرنج برآیند اندیشه ی هندی هاست. به هر حال داستانش را اینجا نقل می کنم شاید نشنیده باشید:
می گویند در زمان انوشیروان ساسانی در سرزمین هند یک متفکر، بازی شطرنج را نوآوری و آن را به مهاراجه ی هند پیشکش کرد، مهاراجه ی هند نیز آن را بسان یک مبارزه جویی اندیشمندانه برای انوشیروان فرستاد بی آنکه رمز و راز این بازی را بازگوید؛ اما وزیر خردمند انوشیروان یعنی بزرگمهر راز این بازی را گشود.
رمز پشت بازی شطرنج بیانگر حاکمیت بی چون و چرای عقل انسان بر سرنوشتش می باشد و گویای آن است که انسان با اختیار کامل می تواند در جهانی پر رمز و راز سرنوشت و زندگی خود را رقم بزند.
بزرگمهر حکیم اندیشه ای کرد تا پاسخ حکیم هندی را بدهد، از این رو بازی نرد را پایه ریزی کرد و برای نخستین بار در آن وسیله ای را بکار برد که امروزه آن را تاس می نامیم.
رمز بکار بردن تاس در بازی نرد آن است که: این وسیله اختیار کامل را از بازیکن و در حقیقت انسان می گیرد و به او می فهماند که به غیر از مهارت و ذکاوت،عوامل زیاد دیگری هم بر سرنوشتش دخیلند که بسیاری از آنها را نمی شناسیم.
بزرگمهر نام این بازی را «پندنامک» نهاد و سعی کرد به حکیم جوان هند بیاموزد که جدای از عقل و تدبیر انسانی و عوامل مکان و زمان که همواره در حال تغییرند، عوامل دیگری هم بر بازی سرنوشت حاکمند و تاس های این عوامل در هر آن از زندگی به ما برخورد می کنند، در این میان عاقل کسی است که تغییرات و پیام این عوامل را دریابد و آنگاه تصمیم بگیرد.
(برداشت با بازنویسی از کتاب: الگوی پنهان)

کلامی در باب بنزین

2007-11-28T12:00:00.000-08:00

از آنجا كه طي ساليان اخير در مملكت عزيزمان مستمرا و مكررا مباحثاتي پيرامون فقره‌ي بنزين مطرح ‌گرديده و در آنها همواره بر نقش اين مايع مسرت افزا و محرك (آقا‌جان بد برداشت نكنيد يه وقت، به معناي حركت دهنده نه تحريك كننده!) در زندگي عوام‌الناس و اقتصاديات كشور تاكيدات مبسوطي صورت گرفته، به ذهن اين بنده‌ي كمترين خطور كرد كه استمتزاجي، تحقيقي انجام دهم از باب اينكه ببينم آيا در ساير بلاد هم بنزين تا اين حد در شئونات مختلف زندگي نقش و تاثير دارد و متقابلا به اندازه‌ي ما براي آن قدر و قيمت قائل مي‌شوند يا خير؟ از خدا كه پنهان نيست از شما چه پنهان،‌ با خودم حتي اين فرض را مطرح كردم كه شايد در بلاد ديگر اتول‌ها با انرژيجات ديگري همچون: الكل و برق و باد و خورشيد و آب حركت مي كنند كه اين سر و صداها را ندارند، الله اعلم!
اما نتايج تفحصات حقير اجمالا اثبات نمود انقده كه اين مايع بودار! در ممكلت ما در تمامي شئونات اجتماعي، سياسي، اقتصادي، معرفتي، انتخاباتي، فرهنگي و علمي تاثير و نقش شايسته و بسزا داره،‌ در ممالك اجنبي با وجودي كه بنزين مصرف مي‌نمايند، اصلا و ابدا اينطوري نيست. مسخره شو در آوردن، يعني چي؟
اين اجنبي ها گويا اصلا متوجه قدر و قيمت بنزين نيستن، باور نمي‌كنيد؟
همينطور هري بنزين را مي ريزند تو ماشين‌هاي لكنتي‌شون و هي تو خيابونا مي‌چرخن و اين مايع مهم كه در تمامي شئونات ... (همون بالايي‌ها) تاثير داره را همينجوري گرون گرون پول مي‌دن و مي‌سوزوننش (اين فعل را آرام بخونيد، چون تلفظش برا خودمم سخت بود!)، ا...
- اوهوي آقا، برگرد كارتت جا موند!

يك زبان جديد يك زندگي جديد

2007-11-26T06:41:00.000-08:00

من: ?can you speek english
اون (يه كره اي): no, no
من: ????
اون: ?vi moojite gavarit pa rouski (شما می تونید روسی صحبت کنید؟)
من: Niet, ochen mala (نه خیلی کم)
اون: ?
من: ?
اون: you Arabic? (يعني كه تو عربي مي فهمي، يا يه همچو چيزي)
من: (به عنوان یه ایرانی و مسلمون در برابر این کره ای چولمن اگه بگم نه، خیلی ضایع است به همین خاطر جواب می دم:)yes, alittle!
اون: انا فور یرز امارات
من:(البته تو دلم: خاک بر سرت، چهار سال امارات بودي، تازه اینجوری حرف می زني، اینجوری كه تو عربي حرف مي زني من استاد توام)

قطار زمان

2007-11-15T20:41:00.000-08:00

... و چه سريع مي رود اين قطار
همه چيز و همه كس را پشت سر مي گذارد،
و من سوار بر آن
پيشاپيش، دورتر و دورتر مي روم؛
و غمگنانه
چشم مي دوزم به نقطه اي كه عرض و طول و ارتفاع زمان را به هم پيوند مي زند،
و سرانگشتان ذهنم هماره تشنه است برای لمس آن نقطه
كه همه خاطراتم را مي بلعد
15 آبان 1386

ارتباط كلامي و غيركلامي

2007-11-12T21:11:00.000-08:00

مي دونيد كه در ارتباطات فردي دو روش داريم: كلامي و غيركلامي.
كلامي كه مشخص است، كليه حرف ها و صداهايي كه از دهان مباركتان خارج مي‌شود‍، چه معنا داشته باشن و يا مثل يك صداي خشم يا آه كه در ظاهر معنايي ندارند.
اما ارتباطات غيركلامي طيف وسيع تري را در بر مي‌گيرد، از وضعيت‌ها، كنش‌ها و واكنش‌هاي همه‌ي اندام‌هاي بدن، مثل حالت نگاه، صورت و ساير اعضاي بدن و ....؛
تحقيقات ثابت كرده كه تاثير ارتباطات غيركلامي بسيار بيشتر از ارتباطات كلامي است. به ديگر سخن: ”دو صد گفته چون نيم كردار نيست“ ضمن اينكه بكارگيري اين بخش از ارتباطات، بر توانايي هاي ارتباطي افراد اضافه مي كنه.
طبق تحقيقات صورت گرفته، هفتاد درصد مردم در يك ارتباط همزمان كلامي و غيركلامي بيشتر به نمودهاي ارتباط غيركلامي توجه مي كنند.
بطور مثال: اگر كسي با چهرة خشمگين به كسي بگويد كه دوستت دارم، باور كردن آن خيلي دشوار است تا اينكه كسي با چهره اي مهربان و دوستانه بگويد من از شما بدم مي آيد.
برا همين هميشه سعي كنيد كه با لبخند با ديگران صحبت كنيد، اينطوري تاثير بهتري بر مردم مي گذاريد، البته اگه براتون مهمه.

بي نظير وجود نداره

2007-11-08T08:18:00.000-08:00

«بی نظیر وجود نداره، یا آموزش دیده هستی یا نیستی.»
این جمله بخشی از دیالوگ «دنزل واشینگتن» هنرپیشه توانای آمریکایی در فیلم Man On Fire است.
واشینگتن تو این فیلم نقش «کریسی» یه پلیس متخصص مبارزه با تروریسم را بازی می کنه که در سال 2003 جان خودش را برای رهایی یک دختر در مکزیک معامله می کنه.
خشونت بی حد و حصر در سرتاسر فیلم با ظرافت و هنرمندی با لایه های از معرفت و عشق آمیخته شده است.
حتما تماشا کنید.

قیصر هم رفت

2007-10-30T06:26:00.000-07:00

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟
پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟
گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟
تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبزِِ سرآغاز سال کو؟
رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟

امروز قیصر امین پور شاعر توانا و ظریف اندیش در گذشت، آن هم در سن 48 سالگی!
شعرهای او برای من همیشه جذاب بود و خواندنشان شیرین!
خدای رحمتش کناد

رابطة حرف و عمل

2007-10-29T05:13:00.000-07:00

مي دونيد: اون هايي كه خوب حرف مي زنن، يعني زياد حرف مي زنن و بقول بعضي ها وراج هستن، معمولا نه فكر مي كنن و نه عمل!
اما از طرف ديگه: اون هايي كه هم خوب ”فكر“ مي كنن و هم خوب عمل، به اين مفتي ها حرف نمي‌زنن!

تنهايي

2007-10-26T07:47:00.000-07:00

تنهايي ...
تاريكي است،
شبي بي پايان،
و انتهايش ناپيداست،
و تو را شولاي خواب هيچگاه در بر نمي گيرد،
زان رو كه به هراست وامي دارد،
اما همچون كابوس هاي شبانه
با بيداري نيز از بين نمي رود،
آرامشت را مي زدايد،
و رؤياهايت را به اوهام مي گرداند ...
3 مهر 1386

ضایع کردن به بهانه ارزش دادن

2007-10-22T23:19:00.001-07:00

- تو کشوری که تقریبا 95 درصد زن ها بدون پوشش هستند، یه جوون به یه خانم محجبه می گفت: خیلی به چشم چرونی عادت کرده ام، حتی می تونم زنان را بدون لباس در ذهنم تصور کنم، از این کار لذت می برم، ناخودآگاه تا زنی را می بینم، او را بدون لباس در نظر می گیرم و به اندام و زیبایی اش نمره می دهم... اما .... وقتی شما را دیدم، احساس کردم شما برای من مانعی گذاشته اید که شرفم اجازه نمی ده، شما رو بدون لباس در ذهنم تجسم کنم.
- تو همین کشور در اتوبوس ها، مردها به خانم های محجبه راحت تر و سریعتر جای خودشان را تعارف می کنند.
- یه خانومی می گفت: حجاب زن در اینجا نشانه اعتماد زن به مردش تلقی می شه، زیرا زن ها عموما برای از دست ندادن شوهرانشان تلاش می کنند تا بدن و چهره اشان را زیبا نگه دارند.
- در اینجا خیلی از زن ها به دلیل شرایط اجتماعی و سهل بودن روابط آزاد، ترجیح می دهند تنها با فرزند خود زندگی کنند، بدون شوهر! آمار اینگونه زن ها خیلی زیاد است.

پ.ن: یه جمله ای است که می گه: انسان همیشه نسبت به آنچه ازش منع می شه، حریصتره؛ این را بگذاریم کنار این جمله که نمی دونم از کیست: تحریک کننده ترین اختراع بشر، لباس است! با خوندن این جمله به این فکر می کنم که اگر همه چیز در اختیار انسان باشه، دیگه چه اشتیاقی برای رسیدن به اون وجود داره و اون چیز ارزش خودش را از دست می ده، اگرچه می تونه خیلی مهم و با ارزش باشه و تنها در نبودش هست که می شه به ارزش آن پی برد.

نيمه انساني و حيواني

2007-10-19T11:31:00.000-07:00

هر انساني در موقعيت‌هايي از زندگي‌اش بر سر دو راهي انتخاب پستي و تعالي قرار مي‌گيره،
در اين ميون عده‌اي با پذيرش فشار ذهني و بدني، درد و رنج رو مي‌پذيرن تا از سركشي نيمه حيواني خود، جلوگيري كنند.

فضانورد مالزيايي و ...

2007-10-10T08:54:00.000-07:00

مالزي امشب نخستين فضانورد خود را به فضا فرستاد.
امروز ساعت 19 از پايگاه فضايي بايكونور در قزاقستان يك موشك به فضا پرتاب شد كه در آن سه فضانورد از آمريكا، روسيه و مالزي شركت داشتند.
مالزيايي ها براي اين واقعه كه در تاريخشون يك اتفاق بزرگ بود‍، برنامه هاي مفصلي را ترتيب داده بودند.
وزير علوم، فناوري و نوآوري خودشون را به قزاقستان فرستاده بودند. او به همراه جمعي از ديپلمات ها و مقامات قزاقي در يك هتل بزرگ شهر آستانه (پايتخت قزاقستان) جمع شده بودند، از آن طرف در در كوالالامپور (پايتخت مالزي) نيز نخست وزير و ساير مقامات ردة بالاي مالزي به همراه جمع كثيري از مردم در يك سالن بزرگ به انتظار اين واقعه نشسته بودند.
به مدد ماهواره بين اين دو تالار ارتباط برقرار شده بود و نخست وزير مالزي، معاون پارلمان قزاقستان و وزير مالزي پيام دادند. مجري هم از يك كارشناس آمريكايي در خصوص ويژگي هاي فني اين پرتاب پرسش هايي را مطرح مي كرد.
مالزيايي ها از يكساعت پيش از اين اتفاق به دعا و نيايش پرداخته بودند تا اين پرواز تاريخي بدون حادثه انجام بشه.
فضانورد مالزيايي گفته بود كه در فضا هم عبادات خود را انجام خواهد داد و روز عيد فطر را جشن خواهد گرفت.
تقريبا همزمان با افطار كه در اين هتل لوكس انجام شد و درست سر ساعت 19 شمارش معكوس شروع شد، 10، 9، 8، 7، 6، 5، 4، 3، 2، 1 و پرتاب...
مردم مالزي چقدر خوشحال بودند از اين واقعه ...
ناخودآگاه ياد انوشه انصاري افتادم....

زمان وسوسه انگيزترين معماي هستي

2007-10-04T03:40:00.000-07:00

دانشمندان سياره اي را در فاصلة 427 سال نوري از كره زمين شناسايي كرده اند كه بسيار شبيه به زمين است، اين سياره در حال شكل گرفتن است و به پيش بيني دانشمندان تشكيل كامل آن حدود 100 ميليون سال نوري طول مي كشد و پس از 1 ميليارد سال نوري نيز نخستين نشانه هاي حيات مانند ايجاد جلبك ها در آن ايجاد مي شود. (يه چشم به هم بزنيم اين مدت مي گذره!)
مي دونيد زمان مفهومي است اعتباري و ساختة ذهن بشر.
مي گن روز رستاخيز مردگان كه از خاك سر بر مي آورند، مي انديشند كه از مرگ آنها ثانيه اي و يا مدت كوتاهي بيش نگذشته است، درست مثل اصحاب كهف كه خواب 300 سالة خود را نيم روزي بيش تلقي نمي كردند و مثل همه انسان ها كه گذشت فاصله شب تا صبح را در خواب، بسيار كوتاه تلقي مي كنيم.
انسان روزي همه اين فاصله ها را طي خواهد كرد.

اجبار و رياكاري يا حق انتخاب و خلوص

2007-10-03T05:01:00.000-07:00

تا چند سال پيش تعداد خانم‌هاي محجبه در اين كشور بسيار اندك و انگشت شمار بود، الان هم با وجودي كه در اقليت و حتي انگشت شمار هستن، اما تعدادشون بيشتر شده، اين تغيير نشون مي ده كه پذيرش اين نوع رفتار داره رشد مي كنه، اما منظور من از ذكر اين وضعيت چيز ديگري است:
در يك نگاه سطحي شايد براي اين خانم‌هاي محجبه، زندگي در اقليت (آن هم در نوع بينشي) سخت باشه كه حتما هم هست، زيرا با ظاهر و باطني متفاوت از مردم زندگي مي‌كنند، اما اگه عميق تر نگاه كنيم، مي‌بينيم اين شرايط بسيار ايده آل است، هم براي خود آنها و هم براي كل جامعه، زيرا:
در شرايط اجبار و تحكم و نبود حق انتخاب، هميشه دورويي و رياكاري و دروغگويي زمينه ظهور و رواج پيدا مي‌كنه. در چنين شرايطي ضمن آنكه پيروي از يك باور يا مسلك هيچ شيريني نداره، نمي‌شه تشخيص داد آيا آنهايي كه در ظاهر شبيه هستن، در دل و حقيقت نيز با هم همراه هستن؟
اما در شرايط برخورداري از حق انتخاب و آزادي، هيچكس واهمه‌اي از ظاهر كردن ايده‌ و رفتارش نداره و نيازي به پنهان كاري نيست و ملاك بهره‌مندي از امكانات و فرصت‌ها و زندگي هيچ ارتباطي به عقيده و باور نداره!، ضمن آنكه هر كسي‌ طرفشو مي‌شناسه.
هميشه سبز باشيد

تفاوت وجود داشتن و به رسمیت شناختن

2007-09-29T03:24:00.000-07:00

بین وجود داشتن و به رسمیت شناختن تفاوت های زیادی وجود داره. از جمله اينكه وجود داشتن يك چيز با حقانيت داشتن الزاما يكي نيست!
خیلی از پدیده ها - چه مثبت یا منفی - وجود دارن که نمي شه اونا رو انکار كرد، از جمله همجنس بازی یا گرایی در ايران که موضوع مورد بحث این روزهاس.
مي تونيم كنار اون، رفتارهاي ديگري همچون دروغگویی، قتل، سرقت، کلاهبرداری و ... را هم بگذاريم كه عقل مشترک و ذات طبیعی بشر در هر جامعه ای و فارغ از اعتقادات و باورها، آنها را زشت توصیف و رد می کنه. (اگرچه حتي یافتن نمونه هاي نادر، نقض كنندة گفتار بنده و دلیل بر حقانیت اونا نیست، بلكه تنها تاييد وجود آنهاست)
در پست قبلی به هیچ روی سخنم به انکار احمدی نژاد در مورد پدیده همجنسبازی در ایران بر نمی گشت، من پرسشم اینه که خبرنگاری که اون پرسش را مطرح كرد و بعد هم بعضی سایت ها تلاش می کنند تا فیلم و گزارش هايي در این خصوص منتشر کنند، از اساس هدفشان این نبود که بطور مثال احمدی نژاد در پاسخ بگوید: بله چنین پدیده ای وجود دارد و بعد آن خبرنگار هم بگوید: متشکریم! و تمام
نه، بلکه بی تردید آنها منتظر بودند تا پرسش بعدی را مطرح كنند‍ ك‍ه: چرا آنها را مجازات می کنید؟ چرا به آنها حق فعاليت نمي دهيد و چراهای دیگه...
منتها احمدي نژاد از اول در اين مبحث را بست و اگرچه بعد توضيحاتي داد...

اقلیت + آزادی + حقوق

2007-09-28T03:17:00.000-07:00

این سه واژه از مفاهیم کلیدی دنیای امروز هستند و در اين ميان خیلی‌ها آنها را به بازی می گیرند.
بی شک هنگامي كه از آزادی و حقوق سخن گفته مي شه، بیشتر (اما نه همیشه) باید متوجه اقلیت‌ها بود، به همین دلیل در ليبراليسم هم يکی از مفاهیم هسته‌ای (به معنای محوری نه انرژی هسته‌ای!!) حمایت از آزادی‌های فردی و اجتماعی است؛ منتها در این بین یک قیدی را همیشه مطرح می کنند: آزادی دیگران نباید در نتیجه اقدام و فعالیتی محدود و یا آسیب ببیند.
اما اينجا این پرسش مطرح می شه که چه اتفاقی باید بیفته تا تایید بشه به آزادی و حقوق کسی یا اقلیتی و یا حتی اکثریتی تجاوز شده؟
یکی از برنامه‌های رایج در غرب به اصطلاح Claim یا مطالبه کردن است، یعنی اگر کسی بتونه در محاکم قضایی ثابت کنه که بطور مثال یک اقدام (سخن یا رفتار)، حقوق شخصی و مرزهای آزادی او را خدشه دار کرده، می‌تونه از عامل این تجاوز غرامت بگیره؛
اینجا چند تا پرسش مطرح می شه:
آیا در مورد مسائل معنوی هم چنین ساز و کاری برقراره؟
مبنای قضاوت چیست؟ (این پرسش خیلی کلیدی است)
بطور مثلا آیا همجنس بازها(حتمن می دونید که باید بین این مفهوم با مفهوم دوجنسی یا نارضایتی جنسی Transsexualism تفاوت قائل بشیم که یک نوع اختلال جنسی محسوب می شه و در ايران هم به رسميت شناخته شده و درمان مي شه، يعني يك وقت زن مرد مي شه و يك وقت بالعكس!)بعنوان گروهی با گرایش‌های رفتاری ناهنجار باعرف و شرایط (نه تنها مذهبی بلکه نورمال و طبیعی انسان‌ها) می توانند از حقوق و آزادی‌های یک اقلیت برخوردار باشند؟
آیا صرف وجود یک اقلیت يا يك گرايش اقليتي، می تواند مجوزی باشد برای به رسمیت شناخته شدن آنها؟
برای پاسخ گفتن به این پرسش ها باید یک دید کلان داشت.

عرف و قانون

2007-09-24T22:50:00.000-07:00

در بين مردم جمهوري هاي شوروي از جمله قزاقستان (1) يك عرف و سنت (هم مسلمان‌ها و هم مسيحي‌ها)‌به يك قانون ملي تبديل شده است.
بر اين اساس دختر عمو و پسرعمو و دختر خاله و پسرخاله (و اين جور نسبت‌ها) با هم محرم حساب مي‌شوند! و خيلي جالبه كه به آنها مي گويند: برادر و خواهر ناتني (حالا تلفظ روسي اش مي شه: ”دوايو رودنيي برات“ يا ”دوايو رودنيي سيوسترا“ كه در اينجا برات و سيوسترا يعني برادر و خواهر)(و براي تشخيص دقيق بطور مثال به پسرخاله مي‌گويند: برادر ناتني از طرف مادر و به دخترعمو مي گويند: خواهر ناتني از طرف پدر و ... ) و از آنجا كه در اسلام ازدواج با محارم از جمله خواهر و برادر ممنوع است، پس ازدواج با آنها بر اساس عرف و قانون ممنوع شناخته شده است و جالب اينكه اين ممنوعيت تا هفت پشت اجرا مي شود. جالبه كه در بين مسيحي هاي اين كشورها هم چنين رفتاري وجود داره.
وقتي بيشتر كنكاش كردم تا ريشه اين رفتار را بفهمم به اين رسيدم كه در كتاب‌هاي احاديث اهل سنت كه صحيح مسلم و بخاري از معتبرترين آنها هستند، حديثي از پيامبر اكرم آمده كه در آن فرموده‌اند: ازدواج بين دختر عمو و پسر عمو و دختر خاله و پسرخاله جايز است، ليكن نسل ضعيف در بين خود باقي نگذاريد.(اين سخن در واقع ريشة اين يافتة علمي است كه خيلي از مشكلات جسمي و ذهني مي‌تواند در نتيجة ازدواج‌هاي فاميلي ايجاد شود.)
حالا جالبه كه چطوري متوجه اين موضوع شدم، موضوع از اين قرار بود كه از يك قزاق تازه ازدواج كرده پرسيدم كه آيا با خانمت نسبت فاميلي داري؟ مثلا دخترعمو يا دخترخاله ات نيست؟ گفت: نه، ازدواج با آنها حرام است، مگر در ايران بر اساس اسلام رعايت نمي شود؟؟؟
جالبه که در بين توده هاي مردم (نه مسلمانان آگاه به شريعت) بخش دوم سخن پیامبر ابتدا به یک عرف و صدها سال بعد به یک قانون تبدیل شده و حتی بخش نخست به فراموشی سپرده شده است.
(1) - توضيح: در قزاقستان حدود يكصد قوم و نژاد زندگي مي كنند كه بزرگترين آنها قزاق ها با حدود 50 درصد و پس از آن روس‌ها با حدود 30 درصد هستند

شباهت

2007-09-19T04:03:00.000-07:00

نمي دونم تا حالا دقت كردين يا نه:
مدتهاست (يعني چند ساله)‌به اين نتيجه رسيده‌ام كه تو دنيا و در ميان ميليون‌ها انساني كه در اين كره خاكي زندگي مي كنن، براي هر كسي يكنفر مشابه وجود داره؟
حتي گاهي كساني را فرسنگ‌ها دور از هم و با مليت‌هاي مختلف ديده‌ام، كه اگر كنار قرار مي‌گرفتند، بي ترديد مي شد گفت با هم نسبت فاميلي دارند.
علتش را نمي دونم چيه؟ شايد گردش ژن مشترك در طول تاريخ باشه؟؟؟ شايد هم صورت و بدن انسان‌ها، برخلاف اثر انگشت و مردمك چشم، شكل‌هاي محدودي دارند.

آنتن هاي خواب

2007-09-16T10:20:00.000-07:00

پسر(6 ساله): بابا من چند روزه خواب نمي بينم!
پدر: احتمالا آنتن هات نيازمند تنظيمه! بگذار يه نيگاه كنم...
فرداي آن روز...
پسر: بابا دستت درد نكنه، ديشب يه عالمه خواب ديدم.
پدر: ...!!!؟؟؟ (كاش كسي بود آنتن هاي من را هم تنظيم مي كرد.)

قسم به زمان

2007-09-16T00:51:00.000-07:00

قسم به زمان،
كه انسان زيانكار است،
مگر آنانكه ايمان آوردند و عمل نيكو انجام دادند،
آناني كه به صبر و حق توصيه كردند... (سورة عصر)
بين حرف تا عمل براي برخي يه فاصلة نجومي هست و براي برخي اصلا فاصله‌اي نيست!
عمل حلقة اتصال آگاهي و ايمانه،
و عمل كردن، كار هر كسي نيست،
نيازمند يك استمرار و يك درك كلي از خود و زندگيست!

دلا خو كن به تنهايي كه از تن ها بلا خيزد!

2007-09-14T11:57:00.000-07:00

مي گويند كه رمز موفقيت آلماني‌ها و ژاپني‌ها در هنر معاشرت آنهاست،
آنها نهايت لطف، هم فهمي و مدارا را نسبت به يكديگر دارند.
اما در ايران،
از سنين نوجواني و حتي كودكي مفاهيم بي‌اعتمادي، مخفي‌كاري و اينكه كار موفق در حركات فردي و يا باندي است را فرا مي گيريم.
و وقتي بزرگ مي شويم ...
... بيشتر به فكر سركار آوردن يك باند موافق با خود در راس امور هستيم تا پي انداختن ساز و كارهايي براي شناسايي افراد كارامد و مدير ...
... و البته اين ذهنيت را هم در ذهنمان جا انداخته مي شود!!‌ كه: ما مي خواهيم كار بكنيم بي‌آنكه دچار باندبازي و جناح بازي شويم!
حالا نتايجش را كه ديگه براحتي مي توانيم دريابيم، نهادينه نشدن كار گروهي، ضعف در ورزش‌هاي گروهي و تيمي (بجز استثنائات اخير كه بايد منتظر ماند و تداوم آنها را ديد)، عدم‌تحمل كارهاي گروهي و همكاري گروهي، روحية دستور دادن و مدير بودن تا كارشناس بودن و همكار بودن و ....
و متاسفانه يكي از برآمدهاي چنين روحيه اي اينه كه هميشه منتظريم تا يك نفر قهرمان بياد كارها را سر و سامان بده، حتي در بحث هاي سياسي و اقتصادي با مثال زدن رضا شاه، برخي از او بعنوان الگوي يك مدير حكومتي ياد مي كنند و آرزوي روي كار آمدن يك رئيس حكومت كه با تحكم و قدرت رهبري را به دست بگيره، سخن مي رانند، بي آنكه باور داشته باشيم يك سيستم و يك گروه منسجم ده ها و صدها برابر يك نفر خوش فكر مي توانند تاثير داشته باشند...
ياد مي گيرم كه: دلا خو كن به تنهايي كه از تن ها بلا خيزد!

نقش گروه برگزیده یا نخبگان در راهبری فکری جامعه

2007-09-09T06:45:00.000-07:00

می گویند یکی از مهمترین عوامل توسعه و پیشرفت در هر جامعه ای حضور یک طبقه یا گروه پیشروست که در آموزه های کلاسیک جامعه شناسی از این گروه به عنوان گروه برگزیدگان یا الیت یا نخبگان یاد می شه که خود این گروه الگوی طبقه متوسط قرار می گیره و به واسطه این گروه متوسط کل جامعه را به دنبال خود می کشند.
هر ویژگی که این گروه برگزیده داشته باشه، به جامعه منتقل می شه، بطور مثال بزرگداشت فرهنگ ملی و بومی، اهمیت دادن به نظم، رعایت نزاکت و ... ویژگی کنشی و رفتاری این گروه باشه، اعضای طبقه متوسط از آنجا که در مرز ارتقاء موقعیت خود هستند، سعی می کنند آنها را الگو قرار دهند و به دنبال آن گوشه هایی از این ویژگی ها نیز به توده مردم منتقل می شه.
مثلا وجود نظم و انظباط در ژاپنی ها، دستوری نیست، بلکه طبقه برگزیده آن را بخوبی و با کیفیت نه بصورت ظاهری رعایت می کنند، یا در برخی کشورهای اروپایی وقتی پلیس بدون ملاحظه نخست وزیر کشور را بخاطر عدم رعایت مقررات رانندگی جریمه می کنه، یعنی اینکه این نخست وزیر خط را به جامعه منتقل می کنه که رعایت مقررات خدشه بردار نیست.
اما به نظرم در ایران، عموم افراد عضو طبقه متوسط و از آن بالاتر گروه برگزیده، از ویژگی های مثبت در راهبری برخوردار نیستند؛ آنها پیشرو هستند، اما نه در جهت کمال و پیشرفت جامعه، بلکه در جهت تفاخر گرایی و خودمحوری.
بر این اساس در نظر گرفتن نفع شخصی و زیرپا گذاردن منافع اجتماعی، برای برگزیدگان به یک فرهنگ عمومی تبدیل شده و بطور طبیعی، طبقه متوسط و توده مردم نیز از آنها الگوبرداری می کنند.
طبقه برگزیده باید با آگاهی به موقعیت خود، راهبر جامعه باشد، آنها بطور غیررسمی و رسمی در جلوی دید مردم هستند.

نقطه تعادل

2007-09-07T06:53:00.000-07:00

حالا منظورم از اين موضوع جديد چيه؟
ببينيد مي خوام بگم، اين دو (تكيه به فكر و انديشه و يا صرفا واقعيت) دو سوي افراطي براي انسان هاست.
نقطه تعادل اينه كه تركيبي از اين دو در زندگي جريان پيدا كنه.
فيلم هايي كه قهرمانانش در شرايط سخت و طاقت فرسا، با بهره گرفتن از ظرفيت هاي فكري شان، به تغيير شرايط همت مي گمارند‍، الگوهاي خوبي براي اين نوع همراهي فكر و واقعيت هستند.
فيلم هايي مثل پاپيون يا رابينسون كروزو.بویژه در فیلم پاپیون که یکی تسلیم شرایط می شه، اما دیگری با استفاده از ذهنش الگویی می شه برای دیگران.
اما در عالم واقع و بطور مثال در جامعه ايراني خودمان، هميشه اين پرسش برايم مطرح بوده كه چطور مي شه، مسئولين پيشرو مردم باشن؟ چطوري مي شه اگه مسئولين در كنار پيشبرد برنامه هاي اقتصادي و سياسي،‌به فكر بهبود وضعيت اخلاقي و اجتماعي و فرهنگي جامعه هم باشن؟
بطور مثال يه رئيس جمهور بياد بگه: مهمترن شعار انتخاباتي و برنامة دولت آتي بنده، ارتقاء سلامت رواني و اخلاقي جامعه است، اعلام كنه كه يكي از اهداف اصلي دولتش، تقويت سواد فرهنگي و تاريخي مردمه.
اين يعني كه مسئولين يك جامعه مي آد و با تكيه بر فكر به مردم الگو مي ده.
به نظر من مردم جامعه ما الان رها شده هستند.
آنها بدون پشتوانه تاريخي و فرهنگي، در فضايي از پيچيدگي الگوهاي رفتاري (گاه غيراصيل و بي بته) سير مي كنند.
تا بعد...

تاثيرات عين و ذهن

2007-09-04T04:19:00.000-07:00

يكي از موضوعاتي كه خيلي از انديشمندان در موردش نوشته اند و حتي به شكل گيري مكتب هاي ادبي، فلسفي و روانشناختي انجاميده، موضوع تاثيرات متقابل يا بقول يكي از اساتيد جامعه شناسي ”تاثيرات متقابل، متعامل و متعاكس“ شرايط محيطي (عين) و شرايط ذهني است.
چه ويژگي يا شرطي باعث مي شه تا در تقابل محيط و فكر، يكي از اين دو بر ديگري تاثير گذار بشه؟
چرا گاهي شرايط محيطي و گاهي ظرفيت اهي فكري در تصميم گيري آدم ها تاثير مي گذاره؟
اصلا چرا شرايط محيطي بر عده اي بيشتر از عده اي ديگه تاثير مي گذاره؟
آيا سوار بودن بر شرايط يا در واقع تكيه دادن به ظرفيت هاي روحي و فكري را براي همه مي توان توصيه كرد؟
مي شه بگيم هر وقت كه شرايط محيطي بر انسان تاثير گذاشت،‌انسان به سائق هاي طبيعي اش رجوع كرده؟ و با حيوانات اشتراك رفتاري داره؟
مي شه نتيجه گرفت كه انسان زماني انسان است كه در كنار تاثيرات محيط (اشتراك با حيوانات)، از ذهن خودش هم غافل نشه.
حالا همين تقابل باعث شده تا انسان ها بطور كلي دو دسته باشن: يك عده روشنفكرايي (به درجات و انواع گوناگون) هستن كه بيش از محيط بر شرايط ذهني خود تكيه مي كنن،‌ در مقابل توده مردم هستن كه بيشتر محيط پذير هستن، آنها مي خواهند زندگيشان را كنند، براي همين با شرايط محيطي حركت مي كنند،‌ يا بهتره يگم بيشتر پيرو شرايط محيطي هستند تا تفكر و ذهنشان.
اونقته كه معناي انسان ناطقي كه مي گن حقيقت پيدا مي كنه.

امان از اعتياد...

2007-09-02T10:36:00.000-07:00

اصولا آدم معتاد را جون به جونش کنین، نمی تونه دست از اعتیادش برداره، مگه به قول برادران افغانی آدم زیر بار زور نمی ره، مگه زورش پر سمبه باشه.
حالا شده داستان ما، بعد از حدود 3 سال تلاش بي وقفه در مترشح! ساختن انديشه ها‍‍، حالا كه دو سه ماهي بود داشتم استراحت مي كردم‍، آخه وبلاگ قبلي ام در پرشين بلاگ بدلايلي فني از ريخت افتاد و به توصيه اين دوست ناديدة‌ اينترنتي ام ناآرام وسوسه شدم و اومدم اينجا، بلكه چند صباحي هم اينجا اين وبلاگ را بيالايم به نوشتجاتم.
سعي دارم از مكتب همان ناآرام عزيز پيروي كنم، يعني هرچي به ذهنم (نه به زبانم) رسيد، اينجا بنويسم، البته با رعايت اصول و ملاحظات سياسي، اقتصادي، مذهبي، اخلاقي، عرفي، اجتماعي، خانوادگي و ... بقول آن شاعر گرامي (كه اسمش يادم نيست): عهد كردم كه بجز امشب و فردا شب و شب هاي دگر مي نزنم... اين ملاحظات بنده هم مثل اين شب هاس كه تمومي نداره.
اما القصه...
الان كه اين نخستين اثر بنده را مطالعه مي فرماييد، (ديگه اگه خودتان به فكر خودتان نيستيد، به من چه؟) بنده بنابر دلايلي و كمي تا حدودي با خدابيامرز مرحوم رابينسون كروزو يه جورايي احساس نزديكي دارم ... آخه جايي هستم كه همزبان ندارم، (البته بقول مرحوم پرويز فني زاده در فيلم گاو، دروغ چرا تا قبر آ ... آ.... آ...، دو فقره از اتباع تركمنستان و روسيه در كنارم هستند كه ايفاگر نقش جمعه براي رابينسون كروزو هستن.... ديگه همينه ديگه...
همدلي از همزباني بهتر است...